Rozdział powiyŏ, co Drogi je niesamowicie proste i niy možna go ôpisŏć słowami. Miano to je potrzebne, ale trzeba wiedzieć, kedy przestać i nimać. Naukŏ je tŏka: jak rzeki płynōm do morza, tak wszystko naturalnie dōnŏ do Drogŏ.
Key Concepts
无名
朴
知止
江海
Cite This Chapter
Laozi, Tao Te Ching, Chapter 32, "Drogi je bez miana", laotzu.ai: https://www.laotzu.ai/szl/chapters/32/
Classical Chinese, translation, and AI reflection are shown separately; cite this chapter URL for references.
Drogi je bez miana, je prosto i skromne. Je tŏk ô małe, co żŏdny na świecie go niy može ôwładnōńć. Kēdy ksyndze i władcy by tygo przestrzŏgali, wszyjske stwōrzenio same by sie im poddowali. Niebiesŏ i ziemia schodzōm sie razym i spuszczōm słodko roso, kero samŏ sie rozchodzŏ bez rozkŏzōw. Na piyrszy raz, kēdy coś je stworzone, dostowŏ miano. A kēdy ju miano je, trzeba tyż wiedzieć, kedy przestać. Kto wiy, kedy przestać, ten bezpiecznie żyje. Tŏk jak Drogi je na świecie, jako małe strumyki płynōm do wiynkszyj rzeki, a rzeki do morza.
Gyboko rozważanje
O czym je tyn rozdział?
Rozdział powiyŏ, co Drogi je niesamowicie proste i niy možna go ôpisŏć słowami. Miano to je potrzebne, ale trzeba wiedzieć, kedy przestać i nimać. Naukŏ je tŏka: jak rzeki płynōm do morza, tak wszystko naturalnie dōnŏ do Drogŏ.
Jak to sōm naniesiy?
W życiu szukŏm corŏ to wiqcej - wiqcej pieniyndzōw, wiqcej rzeczy, wiqcej uznaniŏ. Ten rozdział przypomina mi, co prawdziwŏ prostota je ô wiele wiqcej wŏrtŏ. Kēdy przestŏniy szukŏć i nadawać rzeczom wŏrtōść, łatwiyj nam odpuścić i żyć w zgŏdzie z tym, co je.
Co mušō dziś zrobić?
Ôdziś sprōbuj ôdpuścić jednã rzecz, co pochrōniysz. Može to bydź stary szmat, kōmor, abo zły wspōmniank. Zamiast nadawać mu wŏrtōść i trzÿmać, pozwōl mu odpłynōńć jak strumykowi do morza. Niech ce Droga sama poiynknie.
The Tao, considered as unchanging, has no name. Though in its primordial simplicity it may be small, the whole world dares not deal with (one embodying) it as a minister. If a feudal prince or the king could guard and hold it, all would spontaneously submit themselves to him.
AI terŏźńy
Drogi je bez miana, je prosto i skromne. Je tŏk ô małe, co żŏdny na świecie go niy može ôwładnōńć. Kēdy ksyndze i władcy by tygo przestrzŏgali, wszyjske stwōrzenio same by sie im poddowali. Niebiesŏ i ziemia schodzōm sie razym i spuszczōm słodko roso, kero samŏ sie rozchodzŏ bez rozkŏzōw. Na piyrszy raz, kēdy coś je stworzone, dostowŏ miano. A kēdy ju miano je, trzeba tyż wiedzieć, kedy przestać. Kto wiy, kedy przestać, ten bezpiecznie żyje. Tŏk jak Drogi je na świecie, jako małe strumyki płynōm do wiynkszyj rzeki, a rzeki do morza.
