Rozdział 9
Trzimajōnc a napelniōnc
Oryginal
金玉满堂，莫之能守；富贵而骄，自遗其咎。
功遂身退，天之道也。
Translacijŏ
lepiy je skouńczyć na czas.
Szpicujōnc az je ostre, niy dugo wytryma.
Złoto a kamyki we sali napelniōne,
nikto ich strzec niymoze.
Bogactwo a cześć a uośki — sam sroje nieszczynście prziniesie.
Gy robotã je zroblonõ a tyj zbawo sie,
tyn je wrog nebies.
Gyboko rozważanje
O czym je tyn rozdział?
Tyn rozdzioł godo, iże jak sie coś trzimō lub napelniō do pełności, lepiy je przestać na czas. Knipowanie czegoś na ostro niy dugo wytryma. Złoto a skarbõ we sali nikto tyj nie ustrzeże. Richost i pycha same prziniesō zgubã. Jak sie robotã zrobi, trzeba sie cofnōńć — to je droga nyba.
Jak to sōm naniesiy?
Czuje w cynu wypełniōnc sie pragnyniōm wiyncyj — wiyncyj piniyndzy, wiyncyj sławy, wiyncyj uznaniŏ. Szanujõ, iże jak dosto wszyjsko, je przekorniym sztandartym. Niy umiem sie cofnōńć we czas, lecz boje sie, iże mi to coś zabryje.
Co mušō dziś zrobić?
Pogodniy dziś zrezygnowōć ze sztandartŏw, kere mi kazulõ zbawoć wjyncyj. Zamiast gonić za wiyncyj, skupiõ sie na tym, co mam. Zrobõ jednõ rzecz mniy — i pozwolõ jej bye doskonallõ bez przeszytku.
Powiŏzane rozdzioły
Moja refleksyjŏ
Co ty s tyn rozdoł inspiruje? Jak ty zastosujesz?