บทที่ 57

ปกครองด้วยความถูกต้อง

以正治国,以奇用兵,以无事取天下。吾何以知其然哉?以此:
天下多忌讳,而民弥贫;民多利器,国家滋昏;人多伎巧,奇物滋起;法令滋彰,盗贼多有。
故圣人云:我无为而民自化,我好静而民自正,我无事而民自富,我无欲而民自朴。
ปกครองบ้านเมืองด้วยความถูกต้อง ใช้กลยุทธ์ในสงคราม ปกครองโลกด้วยการไม่กระทำ ข้าพเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นเช่นนั้น? ด้วยสิ่งนี้: ยิ่งมีข้อห้ามมากเท่าใด ประชาชนยิ่งยากจน ยิ่งมีอาวุธมากเท่าใด บ้านเมืองยิ่งมืดมน ยิ่งมีฝีมือมากเท่าใด สิ่งแปลกประหลาดยิ่งผุดขึ้น ยิ่งมีกฎหมายมากเท่าใด โจรยิ่งชุกชุม ดังนั้นปราชญ์จึงกล่าวว่า: ข้าไม่กระทำ ประชาชนก็เปลี่ยนแปลงเอง ข้าชอบสงบ ประชาชนก็ถูกต้องเอง ข้าไม่ยุ่ง ประชาชนก็มั่งคั่งเอง ข้าไม่มีความปรารถนา ประชาชนก็เรียบง่ายเอง

การใคร่ครวญลึกซึ้ง

บทนี้กล่าวถึงอะไร?

บทนี้วิจารณ์การปกครองที่ใช้กฎระเบียบและอำนาจมากเกินไป โดยเสนอว่าผู้นำที่แท้จริงควรปล่อยให้สิ่งต่างๆ ดำเนินไปตามธรรมชาติ ไม่แทรกแซง และไม่มีความปรารถนาส่วนตัว ซึ่งจะนำไปสู่ความสงบและความเจริญรุ่งเรืองของสังคม

สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?

ในชีวิตส่วนตัว ฉันมักจะพยายามควบคุมทุกอย่าง แต่บทนี้สอนว่าการปล่อยวางและไว้วางใจในกระบวนการธรรมชาติอาจนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ดีกว่า มันช่วยให้ฉันลดความเครียดและเปิดรับความไม่แน่นอน

วันนี้ฉันควรทำอะไร?

วันนี้ เลือกเรื่องเล็กๆ ที่คุณอยากควบคุม แล้วปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ เช่น ไม่ต้องวางแผนทุกนาทีของวัน และดูว่าเกิดอะไรขึ้น

บทที่เกี่ยวข้อง

การใคร่ครวญของฉัน

บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?

ถามเหลาจื่อเกี่ยวกับบทนี้ แชทเต็มจอ →