เมื่อโลกรู้

เมื่อโลกรู้ว่าสวยคือสวย ก็เกิดความน่าเกลียด
เมื่อโลกรู้ว่าดีคือดี ก็เกิดความไม่ดี
เพราะเหตุนี้ มีและไม่มีก่อเกิดซึ่งกันและกัน
ยากและง่ายประกอบกันเป็นคู่
ยาวและสั้นเทียบเคียงกัน
สูงและต่ำพิงพาอาศัย
เสียงและทำนองประสานกลมกลืน
ก่อนและหลังตามกันเป็นลำดับ
ดังนั้น ผู้ทรงภูมิจึงวางตนในกิจที่ไม่ยึดมั่น
สอนโดยไม่ต้องใช้คำพูด
ปล่อยให้สรรพสิ่งเกิดขึ้นโดยไม่ขัดขวาง
สร้างสรรค์โดยไม่ยึดครอง
กระทำโดยไม่หวังพึ่ง
สำเร็จแล้วไม่ยึดติด
เพราะไม่ยึดติด จึงไม่สูญสิ้น