Chapter 20
Scoir ón bhFoghlaim agus Beidh Síocháin
Original
众人熙熙,如享太牢,如春登台。我独泊兮其未兆,如婴儿之未孩;累累兮若无所归。
众人皆有余,而我独若遗。我愚人之心也哉!沌沌兮!
俗人昭昭,我独昏昏。俗人察察,我独闷闷。澹兮其若海,飂兮若无止。
众人皆有以,而我独顽且鄙。我独异于人,而贵食母。
Aistriúchán
Machnamh domhain
Cad a bhfuil sa chaibidil seo?
Cuireann an Taoithe ina luí go n-imíonn an duine atá éadóchasach as an méid a mhúintear dó. Idir 'is maith' agus 'is droch', idir 'tá' agus 'níl', tá an tsáith. Nuair a scorann tú den fhoghlaim, scarann tú ón imní. Fulaingíonn an Taoithe codarsnacht an tsaoil, ach tá sé socair mar an fharraige mhór.
Conas a bhaineann sé liomsa?
Mothaím go bhfuilim gach lá ag rith le mo chuid compánach. Tá go leor le déanamh, go leor le foghlaim, go leor le bheith. Ach an Taoithe seo? Tá sé ina chónaí sa tsíocháin, sa tsimplitheacht, sa bheatha nach mbíonn ag streachailt. Mothaím uaigneach agus mífhoighneach go minic, ach b'fhéidir gur móideálacha mo chroí féin atá i gceist.
Cad ba chóir dom a dhéanamh inniu?
Inniu, glacaim sos amháin. Ní hamháin ón obair, ach ón mhogal. Ligfidh mé dom féin fanacht gan ríomh, gan tuairisc, gan aon chaint. Beidh mé mar atá, ag baint sult as an tsimplí, ag cothú mé féin ón mbunfhoins atá i ngach rud beo.
Caibidlí gaolmhara
Mo mhachnamh
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?