Ghineann an Bealach a haon

Cad a bhfuil sa chaibidil seo?

Léiríonn an chaibidil seo bunús an uilechta trí uimhreacha: ginete an Bealach a haon, ansin a dó, ansin a trí, agus ansin na mílte rudaí uile. Iompraíonn gach rud an taoivé (an taoiseach) agus an yang (an teagmhas) araon - an dá fhórsa sin atá ar aon chothrom, agus comhcheanglaíonn an t-aer iad ina socracht. Tugann sé faoi deara go mbraitheann daoine fuarchúisíocht ar an aonarán, an t-ógánach, agus an neamhchleachtas, ach úsáideann rialaitheoirí móra iad seo mar theidil. Cruthaíonn sé go bhféadfadh rudaí bheith níos fearr trí bheith níos measa, agus an chaoi arís. Múintear an freasúra buanchoinsitheach nach bhfaigheann a mbás, agus úsáidtear é seo mar bhunmhúinteoireacht.

Conas a bhaineann sé liomsa?

Aithním go bhfuilim i gcónaí ag iarraidh rudaí a chur le mo shaol - bua, seilbh, ceangal. Ach tugann an Tao le fios go bhfuil gach rud bunaithe ar an gcothromas idir an dá fhórsa, agus go bhféadfadh a mhéid a chailleann mé bheith ina bhrabús. Foghlaimím nach gá dom bheith buanchoinsitheach, ach go bhféadfadh umhlaíocht a bheith níos láidre ná láidreacht fhíorúil. Aithním go bhfuilim nasctha le gach uile rud, agus go bhfuil an cothromas istigh ionam.

Cad ba chóir dom a dhéanamh inniu?

Inniu, beimhí umhail do dhuine éigin - b'fhéidir duine a bhraitheann neamhshuime nó aonaránach. In ionad a bheith ag iarraidh mé féin a ardú, tabharfaidh mé túsáid dóibh. Nuair a bhraitheann mé an chraiceann atá agam chun bheith mór, cuimhnighfidh mé go bhféadfadh é a bheith níos fearr a bheith beag, agus nuair a bhraitheann mé lag, cuimhnighfidh mé an fhírinne atá sa Tao - go bhfuil an taoivé láidir.