मानिसहरू मृत्युबाट डराउँदैनन् भने मृत्युले तिनीहरूलाई कसरी डराउन सक्छ? यदि मानिसहरू सधैं मृत्युबाट डराउँथे भने, जो अनाचार गर्छन्, तिनीहरूलाई समातेर मार्न सकिन्थ्यो, तर अब त्यो कसरी सम्भव छ? सधैं मृत्यु दिने कुनै छुट्टै हुन्छ। जो आफैं मृत्यु दिनेहरूको ठाउँमा काट्छन्, तिनीहरू ठूला काठमा कुदार हान्ने मानिस जस्ता हुन्। ठूला काठमा कुदार हान्नेहरूले आफ्नै हात चोट पाउँछन्।
गहिरो चिन्तन
यो अध्याय के बारेमा छ?
यो अध्याय बताउँछ कि जब मानिसहरू मृत्युबाट डराउँदैनन्, तिनीहरूलाई मृत्युको धम्कीले काम गर्दैन। प्रकृतिमा नै मृत्युको व्यवस्था छ, कुनै मानिसले त्यसको ठाउँ लिनु हुँदैन। जो आफैं न्यायकारी बन्न चाहन्छन्, तिनीहरू आफैं घाइते हुन्छन्।
यो मसँग कसरी सम्बन्धित छ?
मेरो जीवनमा पनि यो प्रश्न आउँछ कि म कहाँसम्म नियन्त्रण राख्न चाहन्छु। मानिसहरूलाई केही गर्न बाध्य पार्न खोज्नु मेरो भूल हो। न्याय दिने अधिकार प्रकृतिमा निहित छ, म आफैं त्यो भूमिकामा छु भनेर सोच्नु मेरो गल्ती हो।
आज मैले के गर्नुपर्छ?
आज म कसैलाई मृत्यु वा अरू कुनै धम्कीले डराउने कोसिस गर्ने छैन। बरु, मानिसहरूलाई बुझ्न र उनीहरूसँग सहानुभूति राख्ने प्रयास गर्नेछु, किनकि मज्जाले गर्ने कार्यले मात्र स्थायी परिवर्तन ल्याउँछ।
The people do not fear death; to what purpose is it to (try to) frighten them with death? If the people were always in awe of death, and I could always seize those who do wrong, and put them to death, who would dare to do wrong? There is always One who presides over the infliction of death.
AI Modern
मानिसहरू मृत्युबाट डराउँदैनन् भने मृत्युले तिनीहरूलाई कसरी डराउन सक्छ? यदि मानिसहरू सधैं मृत्युबाट डराउँथे भने, जो अनाचार गर्छन्, तिनीहरूलाई समातेर मार्न सकिन्थ्यो, तर अब त्यो कसरी सम्भव छ? सधैं मृत्यु दिने कुनै छुट्टै हुन्छ। जो आफैं मृत्यु दिनेहरूको ठाउँमा काट्छन्, तिनीहरू ठूला काठमा कुदार हान्ने मानिस जस्ता हुन्। ठूला काठमा कुदार हान्नेहरूले आफ्नै हात चोट पाउँछन्।
मेरो चिन्तन
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
