ज्ञान हाँस्दै बढ्छ, तर तao हाँस्दै घट्छ। घटाउँदै घटाउँदै, अन्ततः नकर्तव्यतामा पुग्छ। नकर्तव्यताबाट सबै हुन्छ। जो संसार लिन्छ, ऊ शान्त राख्छ।
गहिरो चिन्तन
यो अध्याय के बारेमा छ?
यो अध्याय भन्छ कि सामान्य शिक्षाले ज्ञान थप्छ तर इगो पनि बढाउँछ। तर तao को बाटोले हामीलाई कम र सरल बनाउँछ। जब हामी सबै इच्छा त्याग्छौं, तब सबै आफैं हुन्छ।
यो मसँग कसरी सम्बन्धित छ?
म हरेक दिन नयाँ कुरा सिक्न र थप्न चाहन्छु। तर यो अध्यायले भन्छ कि सच्चा शक्ति थप्नमा होइन, घटाउनमा छ।
आज मैले के गर्नुपर्छ?
आज म एउटा अनावश्यक इच्छा वा आसक्ति चिन्नेछु र सचेत रूपमा त्यसलाई छोड्नेछु।
He who devotes himself to learning (seeks) from day to day to increase (his knowledge); he who devotes himself to the Tao (seeks) from day to day to diminish (his doing). He diminishes it and again diminishes it, till he arrives at doing nothing (on purpose). Having arrived at this point of non-action, there is nothing which he does not do.
AI Modern
ज्ञान हाँस्दै बढ्छ, तर तao हाँस्दै घट्छ। घटाउँदै घटाउँदै, अन्ततः नकर्तव्यतामा पुग्छ। नकर्तव्यताबाट सबै हुन्छ। जो संसार लिन्छ, ऊ शान्त राख्छ।
मेरो चिन्तन
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
