Ин боб зинаҳои поёнӣ аз Дао то одобро тасвир мекунад. Ҳар қадар мо аз Дао дур шавем, ҳамон қадар аз туқъи воқеӣ дур мешавем. Олӣ туқъ ягон нишондиҳанда надорад, балки худ ба худ амал мекунад.
Key Concepts
德
仁
义
礼
道
Cite This Chapter
Laozi, Tao Te Ching, Chapter 38, "Олӣ туқъ аст, ки туқъро нигоҳ надорад", laotzu.ai: https://www.laotzu.ai/tg/chapters/38/
Classical Chinese, translation, and AI reflection are shown separately; cite this chapter URL for references.
Олӣ туқъ туқъро нигоҳ надошта бошад, аз ин рӯ туқъ дорад. Паст туқъ туқъро гум накарда бошад, аз ин рӯ туқъ надорад. Олӣ туқъ беамал аст ва беҳисоб. Паст туқъ боамал аст ва боҳисоб. Олӣ инсондӯстӣ мекунад, беҳисоб. Олӣ адолат мекунад, боҳисоб. Олӣ одоб мекунад, вале ҳеҷ кас ба ӯ ҷавоб намедиҳад, пас дастон меозмояд ва мерезӣ. Ҳамин тавр, ҳангоме ки Дао гум шавад, туқъ пайдо мешавад; ҳангоме ки туқъ гум шавад, инсондӯстӣ пайдо мешавад; ҳангоме ки инсондӯстӣ гум шавад, адолат пайдо мешавад; ҳангоме ки адолат гум шавад, одоб пайдо мешавад. Ва лекин одоб — ин камбудии виҷдон ва сарчашмаи нооромӣ аст. Касе, ки пешакӣ медонад — ин гулшукуфии Дао ва оғози ғофилӣ аст. Аз ин рӯ, марди ҳалол ҷойи пур аз туқъро ишғол мекунад, на ҷойи кам; ба ҳақиқат такя мекунад, на ба гулшукуфӣ. Пас, онро, ки кам аст, барта摄 медорад ва инро, ки бисёр аст, мепартояд.
Фикруминҷӯии амиқ
Ин боб дар бораи чӣ?
Ин боб зинаҳои поёнӣ аз Дао то одобро тасвир мекунад. Ҳар қадар мо аз Дао дур шавем, ҳамон қадар аз туқъи воқеӣ дур мешавем. Олӣ туқъ ягон нишондиҳанда надорад, балки худ ба худ амал мекунад.
(Those who) possessed in highest degree the attributes (of the Tao) did not (seek) to cultivate them, and thus they were possessed of them (in the highest degree). Thus it was that when the Tao was lost, its attributes appeared; when its attributes were lost, benevolence appeared; when benevolence was lost, righteousness appeared; and when righteousness was lost, the proprieties appeared.
AI Modern
Олӣ туқъ туқъро нигоҳ надошта бошад, аз ин рӯ туқъ дорад. Паст туқъ туқъро гум накарда бошад, аз ин рӯ туқъ надорад. Олӣ туқъ беамал аст ва беҳисоб. Паст туқъ боамал аст ва боҳисоб. Олӣ инсондӯстӣ мекунад, беҳисоб. Олӣ адолат мекунад, боҳисоб. Олӣ одоб мекунад, вале ҳеҷ кас ба ӯ ҷавоб намедиҳад, пас дастон меозмояд ва мерезӣ. Ҳамин тавр, ҳангоме ки Дао гум шавад, туқъ пайдо мешавад; ҳангоме ки туқъ гум шавад, инсондӯстӣ пайдо мешавад; ҳангоме ки инсондӯстӣ гум шавад, адолат пайдо мешавад; ҳангоме ки адолат гум шавад, одоб пайдо мешавад. Ва лекин одоб — ин камбудии виҷдон ва сарчашмаи нооромӣ аст. Касе, ки пешакӣ медонад — ин гулшукуфии Дао ва оғози ғофилӣ аст. Аз ин рӯ, марди ҳалол ҷойи пур аз туқъро ишғол мекунад, на ҷойи кам; ба ҳақиқат такя мекунад, на ба гулшукуфӣ. Пас, онро, ки кам аст, барта摄 медорад ва инро, ки бисёр аст, мепартояд.
Мулоҳизаи ман
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
