Capítulo 67

Todo o mundo di que o meu Tao é grande

三宝 慈 俭 不敢为天下先

Orixinal

天下皆谓我道大，似不肖。夫唯大，故似不肖。若肖，久矣其细也夫！
我有三宝，持而保之：一曰慈，二曰俭，三曰不敢为天下先。
慈故能勇，俭故能广，不敢为天下先故能成器长。
今舍慈且勇，舍俭且广，舍后且先，死矣！夫慈，以战则胜，以守则固。天将救之，以慈卫之。

Tradución

Todo o mundo di que o meu Tao é grande, que parece non ser semellante a nada. Pero precisamente porque é grande, por iso parece non ser semellante a nada. Se fose semellante a algo, hai tempo que se tería feito pequeno e insignificante. Eu teño tres tesouros que gardo e protexo con ceibeza: o primeiro chámase compaixón, o segundo chámase modestia, e o terceiro chámase non atreverse a poñerse diante de todos os demais no mundo. Por compaixón pódese ser valente; por modestia pódese ser xeneroso; por non poñerse diante dos demais pódese converterse no conductor de todos os instrumentos do mundo. Pero hoxe hai quen abandona a compaixón para buscar a valentía, abandona a modestia para buscar a xenerosidade, abandona o último lugar para poñerse o primeiro: iso é a morte. Porque a compaixón, se se emprega na guerra, garante a vitoria; se se emprega na defensa, garante a fortificación. Aquel a quen o ceo quere salvar, protexea con compaixón.

Reflexión Profunda

De que trata este capítulo?

Este capítulo fala dos tres tesouros do Tao: a compaixón, a modestia e a humildade de non se poñer diante dos demais. Estes tres principios son os que dan verdadeira forza, amplitude e ledoría. Lao Tsé advírtenos de que abandonar estes tesouros é camiño cara á morte. O ceo protexe a quen practica a compaixón.

¿Como se relaciona comigo?

Reflectindo sobre a miña vida, recoñezo que moitas veces busco a valentía pola valentía, a grandeza pola grandeza, sen comprender que a verdadeira forza nace da compaixón e a humildade. Cando actúo desde o ego e a competitividade, sinto que perco a miña esencia. A compaixón é o meu verdadeiro escudo.

Que debería facer hoxe?

Hoxe, cando me vexa tentado a competir ou a destacarme sobre os demais, vou deter un momento e recordar os tres tesouros. Vou practicar un acto de compaixón verdadeira: axudar a alguien sen esperar nada a cambio, ou simplemente manter a modestia nunha situación onde gustaría ser recoñecido.

Capítulos relacionados

8 A suprema bondade é como a auga 9 Segurar e encher 22 A Curva Leva á Totalidade 69 Os que usan as armas din

A miña reflexión

¿Que che inspira este capítulo? Como o aplicarás?

Pregunta a Laotzu sobre este capítulo Conversa completa →