דער קאַפיטל זאָגט אונדז אז דער מענטש וואָס האָט א טיפן שטאפל פון אינעווייניקער טובֿה, לעבט ווי א נייגעבוירן קינד. אזא מענטש איז באַשיצט פון אלע סכנות, זיינע קראפֿט זענען נאַטירלעך און באלאנסירט, און ער שטייט אין האַרמאָניע מיטן לעבן. אבער ווען מען זוכט צו מערן דאָס לעבן אדער צווינגען עס, ווערט מען שוואַך. די נאטור וואקסט און פאַלט אויס.
ווי אַזוי שייַכט דאָס צו מיר?
איך בין אזוי פֿיל אויף די גאָרעך טראַכטנישן און פלענער, אז איך פֿאַרליר די איינפאַכע האַרמאָניע וואָס קינדער האָבן. איך זוכה צו שטארק זיין אדער צו לענגער לעבן, און דאָס ברענגט מיר נישט קיין רו. איך דאַרף זיך לערנען צו זיין ווי דאָס קינד.
וואָס זאָל איך הײַנט טאָן?
היינט וועל איך פרובירן צו פילן מיין אטעם אן אים צו קאנטראלירן. איך וועל זיך אפשטעלן און צוהערן צו די געפילן אין מיין קערפער, אנשטאט אימער צו טראכטן ווי אזוי צו פארבעסערן אדער צו פארלענגערן.
He who has in himself abundantly the attributes (of the Tao) is like an infant. Poisonous insects will not sting him; fierce beasts will not seize him; birds of prey will not strike him. (The infant's) bones are weak and its sinews soft, but yet its grasp is firm. When things have become strong, they (then) become old, which may be said to be contrary to the Tao. Whatever is contrary to the Tao soon ends.
