דער קאַפיטל זאָגט אונדז אַז דער וואָס ווייסט וואָס איז שטאַרקייט און טאָגט זיך צו זאַכטקייט, ווערט ווי אַ טאָל וואָס אַלע שטראָמען לויפן צו. ווען מען קען ביידע זייטן פֿון לעבן, די העלע און די פֿינצטערע, די שטאַרקע און די שוואַכע, מען קען צוריקקערן צו דעם איינפֿאַכן צושטאַנד וואָס מיר האָבן געהאַט ביים געבוירן ווערן. די גרעסטע חכמה איז נישט צו צעטיילן, נישט צו שניידן אָפּ די גאַנצקייט.
ווי אַזוי שייַכט דאָס צו מיר?
אין מיין לעבן סטרעב איך אָפט צו זיין שטאַרק און זיכער אין מיינע פֿעהיקייטן. אָבער דער קאַפיטל לערנט מיך אַז די גרעסטע שטאַרקייט ליגט אין דעם וואָס מען קען אויך צו נעמען די טייל וואָס איז ווייניקער באַוואוסט, די טייל וואָס מיר פֿאַרשטעקן. ווען איך בין צופרידן מיט וואָס איך בין, אָן שטאָלצקייט און אָן פֿאָרשטעלונג, איך געפֿינען די רו אין מיין נשמה.
וואָס זאָל איך הײַנט טאָן?
הייַנט וועל איך אויסקליי�בן איין זאַך וואָס איך טאָן גוט און וואָס איך בין שטאָלץ אויף. און דערנאָך וועל איך בעטן פֿאַר גאָט אָדער פֿון מיין האַרץ אַז איך זאָל קענען אויך האָבן די גענוג קראַפט צו אַנערקענען וואָס איך נישט טאָן אַזוי גוט, און צו לערנען פֿון אַנדערע מענטשן.
Who knows his manhood's strength, Yet still his female feebleness maintains; As to one channel flow the many drains, All come to him, yea, all beneath the sky. Thus he the constant excellence retains; The simple child again, free from all stains.
