טראָגן די נשמה און אומפאַסענדיק האַלטן דאָס איינס

וואָס איז דער קאַפיטל וועגן?

דער קאפיטל זאגט אונז אז מען זאל זיך פארבינדן מיט דער גאנצעייט פון עסנווארג, און אפהאלטן זיך פון צעשפרייטונג. די פראגע צי מען קען לעבן אין הארמאניע מיט דער נאטור און נישט ווערן צעשטויבעט פון די וועלטלעכע פארלענגענישן. די וועג צו טראנסצענדענץ גייט דורך איינפאכקייט און נישט דורך וויסן.

ווי אַזוי שייַכט דאָס צו מיר?

אין מיין לעבן סטרעב איך אויך צו פארבלייבן צענטרירט צווישן אלע אפטיילונגען. די שאלע פון הערשן אהן צו האנדלען איז שווער פאר מיר - איך וויל אלץ קאנטראלירן און טאן. אבער דער טעקסט ערמאנט מיך אז ווען מען לאזט אפ, מען געווינט.

וואָס זאָל איך הײַנט טאָן?

היינט וועל איך אפטרעטן פון איין זאך וואס איך וויל באאוויזן און לאזן עס זיך לעבן אייגענארטיק. איך וועל אפהאלטן מיך פון צו רעדן און נאר הארכן.