דאס קאפיטל זאגט אז שיין און העסלעך, גוט און שלעכט, זענען נישט אפזונדעריגערט. זיי קומען פון איין מקור און דעפינירן זיך איינס דאס אנדערע. די וויסער אנטשליסט זיך צו נישט-טון און לאזט די נאטור טאן אירע זאכן.
ווי אַזוי שייַכט דאָס צו מיר?
איך זע אז אין מיין לעבן קומען גוטע און שלעכטע צייטן איינס נאך דעם אנדערן. ווען איך פרובירן נאר די גוטע צו האבן, בין איך אומגליקלעך. אבער ווען איך נעם אן אז מען קען נישט האבן איינס אן דעם אנדערן, בין איך אינמיטן פרידן.
וואָס זאָל איך הײַנט טאָן?
היינט וועל איך נישט קלאגן ווען עפעס שלעכטס קומט. וועל איך באמערקן אז עס ברענגט שוין א סוף מיט זיך, און דערנאך וועט קומען עפעס גוטס.
All in the world know the beauty of the beautiful, and in doing this they have (the idea of) what ugliness is; they all know the skill of the skilful, and in doing this they have (the idea of) what the want of skill is.
