דרייסיק שפיכען אין איין נאב

וואָס איז דער קאַפיטל וועגן?

דער קאפיטל לערנט אונז אז די וועזנטלעכקייט - דאס נישט-זיין - איז וואו די נוצן ליגט. ווי אין א ראט וואס די ליידיגע מיטע מאכט עס מעגלעך צו דרייען זיך. א טעפ איז נישט נוצלעך צוליב די וענט, נאר צוליב דעם ליידיגן ארט אינעווייניק. א צימער איז נישט נוצלעך וויבאלד עס האט וענט, נאר וויבאלד עס האט א פלאץ צו וואוינען.

ווי אַזוי שייַכט דאָס צו מיר?

איך קען זיך אפטיילן פון דעם געדאנק אז איך מוז שטענדיק עפעס האבן אדער טאן. אין מיין טעגלעכן לעבן פרוביר איך שטענדיק צולייגן, צוקלערן, צעפילן. אבער דער טעקסט ערמאנט מיך אז אין דעם וואס איך לאז ארויס און נישט צוטאן, ליגט א גרעסערע קראפט.

וואָס זאָל איך הײַנט טאָן?

היינט וועל איך אויסליידיגן א קליינעם מאמענט פון מיין טאג צו זיצן אהן צו טאן גארנישט - נישט טראכטן, נישט פלאנירן, נישט קאנטראלירן. איך וועל לעבן אינעם ליידיגן ארט פון מיין באוואוסטזיין.