บทที่ 46

ความพอเพียงนำสันติ

天下有道,却走马以粪。天下无道,戎马生于郊。
祸莫大于不知足,咎莫大于欲得。故知足之足,常足矣。
เมื่อโลกดำเนินตามธรรม ม้าก็ถูกใช้ไถนา เมื่อโลกไร้ธรรม ม้าศึกเกิดในทุ่งนา
ภัยไม่มีใดยิ่งใหญ่กว่าไม่รู้จักพอ โทษไม่มีใดยิ่งใหญ่กว่าความอยากได้
ฉะนั้น ความพอเพียงคือความพอที่แท้จริง และยั่งยืนตลอดกาล

การใคร่ครวญลึกซึ้ง

บทนี้กล่าวถึงอะไร?

บทนี้กล่าวว่าเมื่อโลกสงบและเป็นธรรม สิ่งต่างๆ ถูกใช้เพื่อประโยชน์ที่แท้จริง แต่เมื่อโลกเต็มไปด้วยความขัดแย้ง ทุกอย่างกลับกลายเป็นเครื่องมือแห่งสงคราม ความทุกข์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเกิดจากการไม่รู้จักพอและความโลภ การรู้จักพอจึงเป็นหนทางสู่ความสุขที่แท้จริง

สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?

ในชีวิตประจำวัน การเปรียบเทียบกับผู้อื่นและความอยากได้มากขึ้นมักนำไปสู่ความเครียดและความไม่พอใจ บทนี้สอนให้ฉันเห็นคุณค่าของสิ่งที่ฉันมีอยู่แล้ว และค้นหาความสุขในความเรียบง่าย

วันนี้ฉันควรทำอะไร?

วันนี้ ก่อนจะตัดสินใจซื้อหรือต้องการสิ่งใด ให้หยุดและถามตัวเองว่า ฉันต้องการสิ่งนี้จริงหรือ หรือเป็นเพียงความอยากชั่วคราว แล้วเลือกพอใจกับสิ่งที่ฉันมีอยู่

บทที่เกี่ยวข้อง

การใคร่ครวญของฉัน

บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?

ถามเหลาจื่อเกี่ยวกับบทนี้ แชทเต็มจอ →