Chapter 17
Pangluhurna Pangluhur
Original
悠兮其贵言。功成事遂,百姓皆谓我自然。
Tarjamah
Renungan Jero
Ngeunaan naon bab ieu?
Bab ieu ngagambarkeun tingkatan karpimpin ti pangluhurna nepi ka pangluhur. Karpimpin anu pangalusna nyaéta nalika jalma teu ngarasa aya karpimpinana, sabab maranéhanana hirup tentrem dina raragaan anu alus. nalika karpimpin hadé, jalma teu nyadar yén aya anu ngokolakeun maranéhanana, maranéhanana ngan saukur hirup tentrem.
Kumaha hubunganana sareng kuring?
Kaduhung pisan lamun urang kudu dipaksa ku jalma séjén pikeun ngalakukeun budi. Tapi lamun urang percaya kana dirina sorangan, sagala hal bakal milu lumangsung sacara alamiah. Kuring hoyong jadi jalma anu bisa diandelkeun ku batur, lain ku anu matak jalma wios ka kuring.
Naon anu kudu kuring lakukeun ayeuna?
Keur poé ieu, kuring badé ngalakukeun hiji kajadian anu hadé ku dirina sorangan, tanpa aya anu ngatur kuring. Kuring badé micu kahirupan anu alus ku tilu hal: gawé sae, silih asah-asah, jeung micu jalma-jalma di sakuriling kuring.
Bab-bab Patali
Renungan Kuring
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?