Capítulo 41

O sabio superior e o Tao

上士闻道,勤而行之;中士闻道,若存若亡;下士闻道,大笑之。不笑不足以为道。
故建言有之:明道若昧,进道若退,夷道若颣,上德若谷,大白若辱,广德若不足,建德若偷,质真若渝,大方无隅,大器晚成,大音希声,大象无形,道隐无名。夫唯道,善贷且成。
O sabio superior ao oír o Tao, dedícase con dilixencia a praticalo. O sabio mediano ao oír o Tao, semella telo e perdelo. O sabio inferior ao oír o Tao, ríe a carcaxadas. Se non se rís, non merece ser chamado Tao. Por iso hai un dito antigo: o Tao claro semella escuro, o que avanza semella retroceder, o camiño plano semella con棘 (irregular), a gran virtude semella un val fondo, a pureza absoluta semella ser manchada, a virtude ampla semella ser insuficiente, a virtude forte semella ser furtiva, a natureza verdadeira semella cambiante, o grande cadrado non ten esquinas, o gran instrumento remata tarde, o gran son é case inaudible, a grande forma non ten contorna, o Tao está agochado e sen nome. Só o Tao sabe dar e completar.

Reflexión Profunda

De que trata este capítulo?

Este capítulo describe como tres tipos de persoas responden ao Tao: os que o practican con devoción, os que dubidan, e os que se ríen. Logo mostra que as calidades do Tao son paradoxais: o que é brillante semella escuro, o que avanza semella retroceder, a virtude grande semella baleiro. Todo é contrario á apariencia.

¿Como se relaciona comigo?

Reconozco que houbo momentos nos que me ré de algo verdadeiro que non comprendía. Tamén vexo como busco sempre o visible, o claro, o directo, mentres o Tao se manifesta no escuro, no indirecto, no que retrocede. Isto desafía toda miña concepción do éxito.

Que debería facer hoxe?

Hoxe vou estar atento cando algo me pareza absurdo ou cando a miña primeira reacción sexa rír. Vou cuestionar se o que me provoca rexeitamento pode conter sabedoría. Buscarei o que se agocha detrás das aparencias.

Capítulos relacionados

A miña reflexión

¿Que che inspira este capítulo? Como o aplicarás?

Pregunta a Laotzu sobre este capítulo Conversa completa →