Móti eru ferðin hjá Tao

Um hvat er henda kaflin?

Hetta kapittul lærir okkur, at Tao altíð ferðast móti - tað vil aftur til sína uppruna. Alt, sum veksur, minkar; alt, sum byrjar, endar; alt, sum rørir seg fram, kemur aftur. Tao nýtir veikleika fram fyri styrki. Heldur enn at trýsta, so gevur tað eftir. Øll verulig ting - allir fuglar, allir trø, allar ætur - koma frá verandi, og verandi kemur frá einki. Hugsans og tilveru eru bundnar saman við sama rotini.

Hvussu tengist hann mær?

Í mínum lívi síggi eg, at tá ið eg trýsti hardast, so missi eg. Tá ið eg royni at tvinga nakað, so miseydnist tað ofta. Men tá ið eg gevi eftir, tá ið eg loyvi tingunum at koma í sær sjálvum, so kemur tað rætta ofta av seg sjálvum. Eg síggi eisini, at mín tilvera hevur ein byrjan og ein enda, og at alt er í støðugari broyting. Hetta tekur minni angist og gevur frið.

Hvat skal eg gera í dag?

Í dag vil eg royna at nýta veikleika heldur enn styrki. Í staðin fyri at trýsta á ting, ið ikki vilja goymast, skal eg geva teimum rúm at koma. Eg skal eisini minna meg á, at allar uppatgongur og niðurgongur eru partur av einum størri hópi, og at alt fer aftur til sína uppruna.