Chapter 27
Tey góðu ganga eftir seg sjálvum
Original
是以圣人常善救人，故无弃人；常善救物，故无弃物。是谓袭明。
故善人者，不善人之师；不善人者，善人之资。不贵其师，不爱其资，虽智大迷，是谓要妙。
Týðing
Djúp hugsing
Um hvat er henda kaflin?
Henda greinin lærir okkum, at sann góðska er so naturlig, at hon loypar eftir seg sjálvum. Tað er sum vatnið, sum rennur framhjá steinunum uttan at tey marka. Tey vitandi liva í harmonii við heimin, so tey ikki doyggja nakað burtur. Hin stóra leyndarmál er, at vit kunnu læra av øllum — eisini teimum, sum eru minni vitandi.
Hvussu tengist hann mær?
Í míni gerandisdag viðurkenni eg, at eg ofta eigi tað góða og ikki føra mítt lív við natúrligari løttu. Eg fegnast um greinina, sum minnir meg á, at tað er meira gott at vera einføldur og sannur heldur enn at royna at vera fullkomnur. Eg hoyri eisini kallingina at virða øll, sum eg møti, serliga tey, sum eru ólíkir mær.
Hvat skal eg gera í dag?
Í dag royni eg at lætta míni gerandisdøgurð og fylgja við vatnsins straumi. Eg gevi ansin til tey, sum eg vanliga ikki sæi, og eg loyvi mær at vera einfaldur uttan at próvskapa at vera nakað, sum eg ikki er.
Skyldugir kaflar
Mín hugsing
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?