آغاز از ناپیدا

آنچه آرام است، به آسانی نگه داشته می‌شود. آنچه هنوز نشانه‌ای ندارد، به آسانی سامان می‌یابد. آنچه شکننده است، به آسانی خرد می‌شود. آنچه خرد است، به آسانی پراکنده می‌گردد. پیش از آنکه چیزی پدید آید، به کارش بپرداز؛ پیش از آنکه آشوبی برپا شود، آن را سامان ده.
درختی که آغوشت را پر کند، از نهالی نازک زاده می‌شود. برجی نه‌طبقه، از تلی از خاک برمی‌آید. سفری هزارفرسنگی، از گامی در زیر پا آغاز می‌شود.
آن کس که به زور عمل کند، شکست می‌خورد. آن کس که به چنگ آورد، از دست می‌دهد. از این رو، فرزانه به زور عمل نمی‌کند، پس شکست نمی‌خورد؛ چیزی را به چنگ نمی‌آورد، پس از دست نمی‌دهد.
مردم در کارهایشان، نزدیک به پایان، شکست می‌خورند. اگر پایان را چون آغاز پاس دارند، کاری تباه نشود.
از این رو، فرزانه آرزوی بی‌آرزویی می‌کند و چیزهای نایاب را گران نمی‌شمارد؛ آنچه را نمی‌آموزد می‌آموزد و به خطاهای مردم بازمی‌گردد. او به یاری همه چیز در مسیر طبیعتشان می‌شتابد، بی‌آنکه خود کاری کند.