Chapter 20
علم ای پرہیز، فکر ای آزادی
Original
绝学无忧。唯之与阿，相去几何？善之与恶，相去若何？人之所畏，不可不畏。荒兮其未央哉！
众人熙熙，如享太牢，如春登台。我独泊兮其未兆，如婴儿之未孩；累累兮若无所归。
众人皆有余，而我独若遗。我愚人之心也哉！沌沌兮！
俗人昭昭，我独昏昏。俗人察察，我独闷闷。澹兮其若海，飂兮若无止。
众人皆有以，而我独顽且鄙。我独异于人，而贵食母。
众人熙熙，如享太牢，如春登台。我独泊兮其未兆，如婴儿之未孩；累累兮若无所归。
众人皆有余，而我独若遗。我愚人之心也哉！沌沌兮！
俗人昭昭，我独昏昏。俗人察察，我独闷闷。澹兮其若海，飂兮若无止。
众人皆有以，而我独顽且鄙。我独异于人，而贵食母。
ترجمہ
علم ای پرہیزے سے فکر ای آزادی اینے۔ اطاعت تے سرکشی ای وشکارے کیا فرق اینے؟ نیکی تے بدی ای وشکارے کیا فاصلہ اینے؟ لوکانے چے ترسے اینے، ایمے ھی ترسے۔ دنیا گہرے سے پوری نہ اینے! لوکانے شادمانیے چے لبریز اینے، جیکے ھر کسے پے بھاری ضیافتے چے حاضر اینے، جیکے بہارے چے پہاڑے پرے چڑھے اینے۔ ماھی اکیلا دریاے کنارے چے بے نشان، جیکے بچہ چے ھنوز بولنا نہ سکے۔ بے ھدف جیکے سواری ای خستہ گھوڑا۔ لوکانے کولوٹی اینے، ماھی اکیلا جیکے کوھی کنارے پیچھے رہے۔ ماھی سادہ دل ای مالک! بے توضیح! عوام چمکے، ماھی اکیلا تاریکے چے۔ عوام بیدار اینے، ماھی اکیلا خاموش۔ ساکت جیکے سمندر، بے کنارے جیکے ہو۔ لوکانے کولوٹی اینے، ماھی اکیلا سادہ تے کم ظرف۔ ماھی لوکانے سے مختلف اینے، کیونکہ ماھی اصل ای ماھر اینے۔
گبین سوچ
اے باب ھی کیا اے؟
اے بابے چے وانے چے دنیا ای شور، لذت، تے گل و مال سے فرق اینے۔ سادگی، خاموشی، تے صبر ای زندگی زیادہ باارزش اینے۔
ایں من سرا چوں اثر دیگ؟
ماھی اکثر دنیا ای گل و مال ای پیچھے لگے اینے۔ ھیچے ماھیے اینے چے ھر کسے سے مختلف اینے، ایمے ھی سکون اینے۔
امروچ چے کارے کنان؟
اے ڈوھے چے اک شاعی صحراے کنارے بیٹھے ھوندے، تے کم از کم پندرہ منٹے چے پرسکون رہے، کہیں شور، کہیں فکر نہ۔
وابستہ باب
منی سوچ
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?