Chapter 57

הערשן מיט גערעכטיקייט

以正治国,以奇用兵,以无事取天下。吾何以知其然哉?以此:
天下多忌讳,而民弥贫;民多利器,国家滋昏;人多伎巧,奇物滋起;法令滋彰,盗贼多有。
故圣人云:我无为而民自化,我好静而民自正,我无事而民自富,我无欲而民自朴。
הערש מיט גערעכטיקייט איבער דעם לאנד, ניצ מיט טריק קריגספירענדיקייט, און געווינען די וועלט דורך נישט מעקן. ווי ווייס איך אז דאס איז אזוי? דורך דעם: אין דער וועלט זענען פיל פארבאטן און שרעק, און דאס פאלק ווערט ארימער; מענטשן האבן פיל שארפע ווערקצייג, און דאס לאנד ווערט מער פארפילטערט; מענטשן האבן פיל קונסטלערישע טריקעס, און מער פרעמדע זאכן שטייגן אויף; געזעצן און באפעלען ווערן מער שטרענג, און עס זענען דא מער גנבים. דעריבער זאגט דער הייליגער: איך טו נישט, און דאס פאלק ווערט פון זיך גוט; איך בין שטיל, און דאס פאלק ווערט פון זיך גערעכט; איך טו נישט קיין זאך, און דאס פאלק ווערט פון זיך רייך; איך האב קיין באגערה נישט, און דאס פאלק ווערט פון זיך איינפאך.

טיפע באַטראַכטונג

וואָס איז דער קאַפיטל וועגן?

דער קאפיטל זאגט אונז אז רעגירונג מיט פיל געזעצן און קאנטראל מאכט נאר די זאכן ערגער. ווייניגער אריימגרייפן אין די לעבנס פון מענטשן ברענגט מער גוטס. ווען מען לאזט די מענטשן אליין, זיי ווערן פון זיך גוט, גערעכט, רייך און איינפאך. דאס געהיימע וועזן פון הערשן איז נישט צו הערשן אלס, נאר צו פירן מיט שטילקייט און נישט-טון.

ווי אַזוי שייַכט דאָס צו מיר?

אין מיין אייגענע לעבן זע איך דאס אויך. ווען איך פרואוו צו קאנטראלירן אלעס — מיינע קינדער, מיינע חשבונות, מיינע פלענער — ווערט אלעס נאר מער קאמפליצירט און אומרואיג. ווען איך לאז אבער און טרוי, קומט עפעס גוטס פון זיך. די מערסטע שטריט וואס איך טו ביי מיינע קינדער איז נישט ווען איך זאג זיי וואס צו טון, נאר ווען איך שטעל זיך אויף און לאז זיי זיין וואס זיי זענען.

וואָס זאָל איך הײַנט טאָן?

היינט וועל איך פרואוון צו טון ווייניגער און צו הערן מער. אנשטאט צו שטעלן פארדערונגען און רעגעלען, וועל איך אפשטעלן מיין אייגענעם דרייען און לאזן די זאכן זיך ענטוויקלען פון זיך אליין. א פאר מאל היינט, וועל איך שווייגן און צוהערן, אנשטאט צו אריינרעדן און צו פירן.

פאַרבונדענע קאַפּיטלען

מײַן באַטראַכטונג

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →