บทที่ 17

ผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่

太上,下知有之;其次,亲而誉之;其次,畏之;其次,侮之。信不足焉,有不信焉。
悠兮其贵言。功成事遂,百姓皆谓我自然。
ผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ประชาชนรู้เพียงว่ามีเขา รองลงมา ประชาชนรักและยกย่องเขา ถัดมา ประชาชนเกรงกลัวเขา ต่ำสุด ประชาชนดูหมิ่นเขา เมื่อความไว้วางใจไม่เพียงพอ ก็จะมีความไม่ไว้วางใจ พระองค์ทรงสงบและทรงให้คุณค่ากับคำพูด เมื่องานสำเร็จและสิ่งต่างๆ เป็นไปตามที่ควร ประชาชนต่างกล่าวว่า 'เราทำได้เองตามธรรมชาติ'

การใคร่ครวญลึกซึ้ง

บทนี้กล่าวถึงอะไร?

บทนี้กล่าวถึงผู้นำที่แท้จริง ผู้ซึ่งไม่ต้องใช้อำนาจหรือคำชม แต่ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามธรรมชาติ ประชาชนจึงรู้สึกว่าตนเองเป็นผู้ทำ

สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?

ในฐานะผู้นำในชีวิต—ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ เพื่อน หรือหัวหน้า—เราควรเรียนรู้ที่จะปล่อยวางและไว้วางใจผู้อื่น แทนที่จะควบคุมหรือเรียกร้องการยอมรับ

วันนี้ฉันควรทำอะไร?

วันนี้ ให้โอกาสผู้อื่นตัดสินใจด้วยตนเอง โดยไม่แทรกแซงหรือชี้แนะมากเกินไป สังเกตว่าพวกเขาทำงานได้ดีโดยไม่ต้องพึ่งเรา

บทที่เกี่ยวข้อง

การใคร่ครวญของฉัน

บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?

ถามเหลาจื่อเกี่ยวกับบทนี้ แชทเต็มจอ →