Ин боб ба ман ёд меорад, ки дар ҳаёти ҳаррӯза кӯшиш накунам бо қувват ҳалли масъаларо ёбам. Об нишон медиҳад, ки заифӣ метавонад қувва бошад. Вақте ки ман бо ягон кас ё вазъият мушкилӣ дорам, кӯшиш мекунам бо мосгӯӣ ва нармӣ муносибат кунам, на бо сахтгӯӣ.
Имрӯз чӣ кор кунам?
Имрӯз, агар шумо бо ягон мушкилӣ рӯ ба рӯ шавед, пеш аз мубориза кӯшиш кунед бо мосгӯӣ ва нармӣ муносибат кунед. Ба монанди об, ки сангро шикастааст, шумо ҳам метавонед бо нармӣ ба ҳар чизе, ки дар роҳат қарор дорад, ғолиб шавед.
There is nothing in the world more soft and weak than water, and yet for attacking things that are firm and strong there is nothing that can take precedence of it—for there is nothing (so effectual) for which it can be changed. Every one in the world knows that the soft overcomes the hard, and the weak the strong, but no one is able to carry it out in practice.
