Chapter 56

Nu Widiatuh Ngarengken Teu Ngomong

知者不言,言者不知。
塞其兑,闭其门,挫其锐,解其纷,和其光,同其尘,是谓玄同。
故不可得而亲,不可得而疏;不可得而利,不可得而害;不可得而贵,不可得而贱。故为天下贵。
Nu widiatuh ngarengken teu ngomong, anu ngomong éta lain nu widiatuh.Peujit heunteu mawa kaluar, lawang geusnutup, tajamna geus tumpul, gangarana geus reueurap, cémésteu silih, jeung leungeun geus babari. Ieu sagemblengna disebat kasamaan anu jero. Ku sabab éta teu bisa dicakap jadi akrab, teu bisa dicakap jadi jauh; teu bisa dicakap jadi untung, teu bisa dicakap jadi rugikan; teu bisa dicakap jadi luhuring, teu bisa dicakap jadi handap. Ku alus éta manéhna dihargaan ku sakumna jalma di dunya.

Renungan Jero

Ngeunaan naon bab ieu?

Bab this ngajelaskeun yén jalma anu geus nepi ka kasangjutan henteu perlu ngomong. Manéhna geus tiasa nahan napsu panandangan, ngalakukeun kasaimbang, jeung nyatu jeung alam. Manéhna lain dipuji atawa dihina, dilepaskan tina kacilakaan dunya.

Kumaha hubunganana sareng kuring?

Dina kahirupan kuring, kuring rék ngawangun sipat anu leuwih jero. Teu kudu rékcék nangtung di hareup jalma. Kuring hoyong diajar nangtung bari tenang, teu kudu nangtang buktina ka jalma séjén.

Naon anu kudu kuring lakukeun ayeuna?

Kuring rék ngalakukeun baiat anu tenang masing-masing poé, nahan nanaon anu rék kaluar tina leungeun, jeung ngawangun kasaimbang internal.

Bab-bab Patali

Renungan Kuring

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →