Bab this ngajelaskeun yén jalma anu geus nepi ka kasangjutan henteu perlu ngomong. Manéhna geus tiasa nahan napsu panandangan, ngalakukeun kasaimbang, jeung nyatu jeung alam. Manéhna lain dipuji atawa dihina, dilepaskan tina kacilakaan dunya.
Key Concepts
不言
玄同
和光同尘
Cite This Chapter
Laozi, Tao Te Ching, Chapter 56, "Nu Widiatuh Ngarengken Teu Ngomong", laotzu.ai: https://www.laotzu.ai/su/chapters/56/
Classical Chinese, translation, and AI reflection are shown separately; cite this chapter URL for references.
Nu widiatuh ngarengken teu ngomong, anu ngomong éta lain nu widiatuh.Peujit heunteu mawa kaluar, lawang geusnutup, tajamna geus tumpul, gangarana geus reueurap, cémésteu silih, jeung leungeun geus babari. Ieu sagemblengna disebat kasamaan anu jero. Ku sabab éta teu bisa dicakap jadi akrab, teu bisa dicakap jadi jauh; teu bisa dicakap jadi untung, teu bisa dicakap jadi rugikan; teu bisa dicakap jadi luhuring, teu bisa dicakap jadi handap. Ku alus éta manéhna dihargaan ku sakumna jalma di dunya.
Renungan Jero
Ngeunaan naon bab ieu?
Bab this ngajelaskeun yén jalma anu geus nepi ka kasangjutan henteu perlu ngomong. Manéhna geus tiasa nahan napsu panandangan, ngalakukeun kasaimbang, jeung nyatu jeung alam. Manéhna lain dipuji atawa dihina, dilepaskan tina kacilakaan dunya.
Kumaha hubunganana sareng kuring?
Dina kahirupan kuring, kuring rék ngawangun sipat anu leuwih jero. Teu kudu rékcék nangtung di hareup jalma. Kuring hoyong diajar nangtung bari tenang, teu kudu nangtang buktina ka jalma séjén.
Naon anu kudu kuring lakukeun ayeuna?
Kuring rék ngalakukeun baiat anu tenang masing-masing poé, nahan nanaon anu rék kaluar tina leungeun, jeung ngawangun kasaimbang internal.
He who knows (the Tao) does not (care to) speak (about it); he who is (ever ready to) speak about it does not know it. This is called 'the Mysterious Agreement.' (Such an one) cannot be treated familiarly or distantly; he is beyond all consideration of profit or injury; of nobility or meanness: he is the noblest man under heaven.
AI Modern
Nu widiatuh ngarengken teu ngomong, anu ngomong éta lain nu widiatuh.Peujit heunteu mawa kaluar, lawang geusnutup, tajamna geus tumpul, gangarana geus reueurap, cémésteu silih, jeung leungeun geus babari. Ieu sagemblengna disebat kasamaan anu jero. Ku sabab éta teu bisa dicakap jadi akrab, teu bisa dicakap jadi jauh; teu bisa dicakap jadi untung, teu bisa dicakap jadi rugikan; teu bisa dicakap jadi luhuring, teu bisa dicakap jadi handap. Ku alus éta manéhna dihargaan ku sakumna jalma di dunya.
Renungan Kuring
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
