Поглавје 20
Отфрлете го учењето и ќе немате грижи
Оригинал
众人熙熙，如享太牢，如春登台。我独泊兮其未兆，如婴儿之未孩；累累兮若无所归。
众人皆有余，而我独若遗。我愚人之心也哉！沌沌兮！
俗人昭昭，我独昏昏。俗人察察，我独闷闷。澹兮其若海，飂兮若无止。
众人皆有以，而我独顽且鄙。我独异于人，而贵食母。
Превод
Длабока рефлексија
За што е ова поглавје?
Ова поглавие ни кажува дека кога ќе се откажеме од константното учење и знаење, ќе најдеме мир. Светот ги поставува своите разлики — добро и зло, согласност и противење — но вистинската мудрост е да ги видиме овие разлики како привремени и условни. Оние кои се различни од толпата, оние кои избираат скромност и едноставност, се оние кои го сфаќаат вистинскиот пат.
Како се однесува на мене?
Честопати се чувствувам како да не припаѓам — кога сите околу мене трчат по нешто, јас сакам да останам мирен. Се грижам за тоа што другите мислат за мене, и тоа ме оптоварува. Кога сфаќам дека работите не се толку црно-бели како што изгледаат, се чувствувам по слободен. Се препознавам во сликата на оној кој е надвор од толпата, кој бара посебност во едноставноста, а не во материјалните работи.
Што да правам денес?
Денес ќе вежбам да ги прифатам работите како што се, без постојано да ги оценувам или категоризирам. Кога некој ме налути, ќе се обидам да не реагирам веднаш, туку да видам дека доброто и злото не се толку цврсти како што изгледаат. Ќе вежбам да бидам поедноставен во мислите и помалку презафатен.
Поврзани глави
Мојата рефлексија
Што ве инспирира оваа глава? Како ќе го примените?