Chapter 4

Ճանապարհը դատարկ է

道冲,而用之或不盈。渊兮,似万物之宗。
挫其锐,解其纷,和其光,同其尘。湛兮,似或存。
吾不知谁之子,象帝之先。
Ճանապարհը դատարկ է, բայց նրա օգտագործումը երբեք չի հագենում: Ներշնչող է նա, կարծես բոլոր էակների վաղնջական աղբյուրը: Նա կոտրում է սրությունը, լուծում խառնակությունը, հանդրանցնում լույսը, միանում փոշու հետ: Թաքնված է նա, կարծես գոյություն ունի: Չգիտեմ ում զավակն է, կարծես նա գոյություն ուներ մինչ հայտնի էակների առաջին կերպարները:

Խոր Մտորում

Ինչի մասին է այս գլուխը?

Այս գլուխը նկարագրում է Ճանապարհի բնույթը՝ որպես անվերջ դատարկություն, որը բոլոր էակների աղբյուրն է: Ճանապարհը չի պահանջում, չի վիճակագրում, այլ միայն տալիս է ու տալիս՝ առանց դատարկվելու:

Ինչպե՞ս է դա կապված ինձ հետ:

Ես հաճախ զգում եմ դատողության ու վճիռների անհրաժեշտություն: Սակայն Ճանապարհի դատարկությունը հիշեցնում է, որ իմ կյանքի իմաստը ոչ թե պահանջելն է, այլ ընդունելը և տալը:

Ի՞նչ պետք է անեմ այսօր:

Այս օրը կփորձեմ լսել առանց դատելու, ընդունել առանց վերլուծելու, և տալ առանց հաշվելու պահանջելու: Թող իմ սիրտը դատարկ մնա ու բաց:

Առնչվող Գլուխներ

Իմ Մտորումը

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →