Hin vitiku maðurin lærir okkum, at himin og jørð halda sær virkin við at geva seg sjálv uttan fyri seg. Tað er just hetta ósjálvsøki, ið ger, at tey kunnu vera til endalaust. Meðan tann sjálvsøkti strúpan verður úthugaður, verður hin óegennytti við at verða fremstur.
Key Concepts
无私
长久
后身
天地
Cite This Chapter
Laozi, Tao Te Ching, Chapter 7, "Himlen varir, jørðin varir", laotzu.ai: https://www.laotzu.ai/fo/chapters/7/
Classical Chinese, translation, and AI reflection are shown separately; cite this chapter URL for references.
Himlen varir, jørðin varir. Himnaríkið og jørðin kunnu varja øldum, tí tey búgva ikki fyri seg sjálv. Tí kunnu tey varja endaleysa. Hin vitiku maðurin setur seg sjálvan aftanfyri, men endar við at verða fremstur. Hann setur seg sjálvan út í vongurnar, men verður varðveittur. Er tað ikki fyri at hann er óegennyttur? Tí verður hann eydnaður við sínum egna.
Djúp hugsing
Um hvat er henda kaflin?
Hin vitiku maðurin lærir okkum, at himin og jørð halda sær virkin við at geva seg sjálv uttan fyri seg. Tað er just hetta ósjálvsøki, ið ger, at tey kunnu vera til endalaust. Meðan tann sjálvsøkti strúpan verður úthugaður, verður hin óegennytti við at verða fremstur.
Hvussu tengist hann mær?
Tað er fróður at vita, at tá ið eg arbeiði fyri øðrum í staðin fyri bert fyri meg sjálvan, so finn eg sannan meining og dygd. Eg síggi, at tá ið eg geva mær tíð til familjuna, vinir og samfélagið, so føli eg meg meira heilan og tøttan.
Hvat skal eg gera í dag?
Í dag royni eg at geva einum øðrum manski eina gávu ella tænastu uttan nakra vátan um góðgávu aftur. Eg seti meg sjálvan aftanfyri og loyvi øðrum at koma fram um seg.
Heaven is long-enduring and earth continues long. The reason why heaven and earth are able to endure and continue thus long is that they do not live of, or for, themselves. Therefore the sage puts his own person last, and yet it is found in the foremost place; he treats his person as if it were foreign to him, and yet that person is preserved. Is it not because he has no personal and private ends, that therefore such ends are realised?
AI Modern
Himlen varir, jørðin varir. Himnaríkið og jørðin kunnu varja øldum, tí tey búgva ikki fyri seg sjálv. Tí kunnu tey varja endaleysa. Hin vitiku maðurin setur seg sjálvan aftanfyri, men endar við at verða fremstur. Hann setur seg sjálvan út í vongurnar, men verður varðveittur. Er tað ikki fyri at hann er óegennyttur? Tí verður hann eydnaður við sínum egna.
Mín hugsing
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
