فضیلتِ برتر

فضیلتِ برتر، خود را فضیلت نمی‌داند، از این رو دارای فضیلت است. فضیلتِ فروتر، پیوسته در پیِ فضیلت است، از این رو بی‌فضیلت است. فضیلتِ برتر ناکُنش می‌کند و هیچ انگیزه‌ای ندارد. فضیلتِ فروتر کنش می‌کند و انگیزه دارد. مهربانیِ برتر کنش می‌کند اما بی‌انگیزه است. دادگریِ برتر کنش می‌کند و انگیزه دارد. تشریفاتِ برتر کنش می‌کند، اما چون پاسخی نمی‌یابد، آستین بالا می‌زند و مردم را به زور می‌کشاند. پس چون راه از دست رفت، فضیلت پدید آمد. چون فضیلت از دست رفت، مهربانی پدید آمد. چون مهربانی از دست رفت، دادگری پدید آمد. چون دادگری از دست رفت، تشریفات پدید آمد. تشریفات، نشانهٔ ناچیزیِ وفاداری و اعتماد است و سرآغاز آشفتگی. پیش‌دانستن، شکوفهٔ راه است و سرآغاز نادانی. از این رو، مردِ بزرگ در ژرفا جای می‌گیرد، نه در سطح؛ در میوه، نه در شکوفه. پس آن را رها می‌کند و این را برمی‌گزیند.