فصل 17

رهبری ناپیدا

太上,下知有之;其次,亲而誉之;其次,畏之;其次,侮之。信不足焉,有不信焉。
悠兮其贵言。功成事遂,百姓皆谓我自然。
بهترین فرمانروا کسی است که مردم تنها وجود او را بدانند. پس از او، کسی است که او را دوست بدارند و ستایش کنند. پس از او، کسی است که از او بترسند. و پس از او، کسی است که به او اهانت کنند. چون به راستی اعتماد نباشد، بی‌اعتمادی پدید می‌آید. آهسته و با احتیاط، کلماتش را گرامی می‌دارد. چون کار انجام شود و هدف به سر آید، مردم همه گویند: ما خود چنین کردیم.

تعمق ژرف

این فصل درباره چیست؟

این فصل از رهبری می‌گوید که بهترین رهبر، کسی است که کمتر دیده می‌شود و مردم احساس استقلال می‌کنند. رهبری راستین با اعتماد و سکوت همراه است، نه با زور یا فریب.

این چه ربطی به من دارد؟

در روابطم با دیگران، گاهی بیش از حد دخالت می‌کنم. این فصل به من می‌آموزد که گاهی بهترین کمک، کنار رفتن و اجازه دادن به دیگران برای یافتن راه خودشان است.

امروز چه باید بکنم؟

امروز در یک موقعیت کاری یا خانوادگی، به جای دستور دادن، سکوت کنم و بگذارم دیگران خودشان راه حل را بیابند. سپس آن‌ها را به خاطر موفقیتشان تحسین کنم.

فصل‌های مرتبط

تعمق من

این فصل چه الهامی به شما می‌دهد؟ چگونه آن را به کار خواهید بست؟

از لائوتسه درباره این فصل بپرس گفتگوی تمام‌صفحه →