দৈৱ আদিম অৱস্থাত নামহীন—এই অৱশিষ্ট বা 'পুং' এতিয়াও ক্ষুদ্র আৰু অপ্রকাশিত, কিন্তু সমগ্র বিশ্বব্রহ্মাণ্ডত কোনোৱে ইয়াক অধীন কৰিব নোৱাৰে।\n\nৰাজা আৰু ৰাজকুমাৰসকলে যদি এই দৈৱ-পথ অনুসৰণ কৰে, তেন্তে সকলো সৃষ্টি-বস্তুৱে স্বেচ্ছাই তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আহিব।\n\nআকাশ আৰু পৃথিৱীৰ মিলনত দৈৱ নিজেই মিষ্ট বৃষ্টি বৰায়; মানুহে আদেশ নিদিয়িলেও ই সকলোতে সমানভাৱে বিলাই।\n\nসৃষ্টিৰ আদিতে নাম দিয়া হয়, আৰু নাম পোৱাৰ পাছত মানুহে নিজকে প্ৰতিহ কৰিবলৈ শিকিব লাগে। যেতিয়া মানুহে প্ৰতিহ কৰিবলৈ শিকে, তেতিয়া সি বিপদৰ পৰা মুক্ত থাকে।\n\nদৈৱ যেনেকৈ সমগ্র বিশ্বব্রহ্মাণ্ডত প্ৰৱাহিত হৈ আছে, ঠিক সেইদৰে সকলো নদী-উপত্যকাৰ জল সমুদ্রত গৈ পৰে।
গভীৰ চিন্তা
এই অধ্যায়টো কি বিষয়ে?
এই অধ্যায়টোৱে দৈৱৰ (তাওৰ) অপৰিবর্তনীয় আৰু নামহীন প্ৰকৃতিৰ কথা কয়। দৈৱ ক্ষুদ্র আৰু অদৃশ্য, কিন্তু সকলোৱে ইয়াক অনুসৰণ কৰে। যখন ৰাজাসকলে দৈৱ-পথ পালন কৰে, তেতিয়া পৃথিৱীত শান্তি বিৰাজ কৰে আৰু সকলোতে সমানভাৱে সম্পদ আহে। নাম আৰু পরিচয় পোৱাৰ পাছত মানুহে পৰিমাণ জানিবলৈ শিকিব লাগে—কেতুৱেদি নাভাবিলে বিপদ হ'ব পাৰে।
ই মোৰ সৈতে কেনেকৈ সম্পৰ্কিত?
আমাৰ জীৱনত আমি সদায় নাম, পরিচয়, সম্পদ আৰু পদমর্য্যাদাৰ পিছত দৌৰাণী কৰোঁ। কিন্তু এই অধ্যায়ে মোক সোঁথাই দিয়ে যে সত্যিকাৰৰ শক্তি নামহীনতাত, সৰলতাত আৰু অপ্রচেষ্টাত। আমাৰ সকলোতকৈ মূল্যবান গুণাবলী নামৰ আঁৰত লুকাই থাকে। মই যি আচলতে, মোৰ আচল সত্বা—সেইয়া নাম আৰু পদমর্য্যাদাতকৈ অধিক গুৰুত্বপূর্ণ।
আজি মই কি কৰা উচিত?
আজি মই এটা সময় পাতিম নিজৰ মনৰ ভিতৰলৈ চাবলৈ। কোনো নাম বা পদ নাইবা সম্পদৰ কথা নাভাবি, মই চাব বিচাৰিম মোৰ আচল সত্বা কি। মই ধ্যান কৰিম, আৰু মোৰ ভিতৰত থকা সেই শান্ত, নামহীন দৈৱ-সত্বাক অনুভৱ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিম।
The Tao, considered as unchanging, has no name. Though in its primordial simplicity it may be small, the whole world dares not deal with (one embodying) it as a minister. If a feudal prince or the king could guard and hold it, all would spontaneously submit themselves to him.
AI Modern
দৈৱ আদিম অৱস্থাত নামহীন—এই অৱশিষ্ট বা 'পুং' এতিয়াও ক্ষুদ্র আৰু অপ্রকাশিত, কিন্তু সমগ্র বিশ্বব্রহ্মাণ্ডত কোনোৱে ইয়াক অধীন কৰিব নোৱাৰে।\n\nৰাজা আৰু ৰাজকুমাৰসকলে যদি এই দৈৱ-পথ অনুসৰণ কৰে, তেন্তে সকলো সৃষ্টি-বস্তুৱে স্বেচ্ছাই তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আহিব।\n\nআকাশ আৰু পৃথিৱীৰ মিলনত দৈৱ নিজেই মিষ্ট বৃষ্টি বৰায়; মানুহে আদেশ নিদিয়িলেও ই সকলোতে সমানভাৱে বিলাই।\n\nসৃষ্টিৰ আদিতে নাম দিয়া হয়, আৰু নাম পোৱাৰ পাছত মানুহে নিজকে প্ৰতিহ কৰিবলৈ শিকিব লাগে। যেতিয়া মানুহে প্ৰতিহ কৰিবলৈ শিকে, তেতিয়া সি বিপদৰ পৰা মুক্ত থাকে।\n\nদৈৱ যেনেকৈ সমগ্র বিশ্বব্রহ্মাণ্ডত প্ৰৱাহিত হৈ আছে, ঠিক সেইদৰে সকলো নদী-উপত্যকাৰ জল সমুদ্রত গৈ পৰে।
মোৰ চিন্তা
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
