মানুহ জন্মগ্রহণ কৰে নমনীয় আৰু দুৰ্বল হৈ

এই অধ্যায়টো কি বিষয়ে?

এই অধ্যায়টিয়ে কয় যে প্ৰকৃতিত আৰু মানুহৰ জীৱনত নমনীয়তা আৰু কোমলতাই জীৱনৰ চিহ্ন। আমি জন্মগ্রহণ কৰোঁ নমনীয় আৰু কোমল হৈ, আৰু মৃত্যুৰ সময়ত হওঁ শক্ত আৰু কঠিন। উদ্ভিদৰ ক্ষেত্রতো একে কথা সত্য - সজাগ অৱস্থাত সিহঁত কোমল আৰু ভঙ্গুর, মৃত্যুৰ সময়ত সিহঁত শুকান আৰু বিগলিত। যিসকল কঠিন আৰু অটল, সিহঁত মৃত্যুৰ পথত থাকে; যিসকল নমনীয় আৰু লচীল, সিহঁত জীৱনৰ সৈতে থাকে।

ই মোৰ সৈতে কেনেকৈ সম্পৰ্কিত?

এই অধ্যায়টিয়ে মোক সোঁৱৰাই দিয়ে যে মোৰ জীৱনতো নমনীয়তা আৰু অভিযোজন ক্ষমতা অতি আবশ্যক। যেতিয়া মই কঠিন হওঁ, মই প্ৰকৃততে মোৰ জীৱনশক্তি হেৰুওৱাৰ লগ্নত থাকোঁ। মোৰ সম্পৰ্কবোৰত, মোৰ কামত আৰু মোৰ আভ্যন্তৰীণ জগতত কঠোৰতাৰ পৰিৱৰ্তে নমনীয়তাই সফলতা আৰু শান্তি আনে।

আজি মই কি কৰা উচিত?

আজি মই কোনো এটা পৰিস্থিতিত কঠোৰ নহৈ নমনীয় হ'বলৈ চেষ্টা কৰিম - হয়তো কাৰোবাৰ সৈতে কথা বতৰা পাতোঁতে বা কোনো সিদ্ধান্ত লওঁতে। যুঁজ দিয়াৰ বদলে সাগৰৰ দৰে ধাৰাবাহিকভাৱে পাৰ হৈ যাবলৈ চেষ্টা কৰিম।