এই অধ্যায়টোৱে অস্ত্র-শস্ত্র আৰু যুদ্ধৰ বিষাদময় প্ৰকৃতিৰ বিষয়ে গভীৰ শিক্ষা দিয়ে। লাও-জি কয় যে অস্ত্র হৈল 'অশুভ সঁ理事া', আৰু ইয়াক সন্মান কৰা উচিত নহয়। যদিও যুদ্ধ কেতিয়াবা অনিবাৰ্য্য হ'ব পাৰে, তথাপিও ইয়াক কেতিয়াও সুন্দৰ বা উদযাপন কৰিবলগীয়া বস্তু হিচাপে গণ্য কৰা উচিত নহয়। যিয়ে যুদ্ধত হত্যা কৰাত আনন্দ পায়, সি কেতিয়াও সফল হ'ব নোৱাৰে।
ই মোৰ সৈতে কেনেকৈ সম্পৰ্কিত?
আমাৰ জীৱনত যেতিয়াই কোনো সংঘাত বা যুঁজ-আছে—হয় চাকৰিৰ ঠাইত, পৰিয়ালত, বা নিজৰ মনৰ ভিতৰত—সেই সংঘাত আমাক ভয় আৰু অস্থিৰতা দিয়ে। এই অধ্যায়ে মোক সোঁথাই দিয়ে যে সংঘাতৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে, আৰু যদি সংঘাত অনিবাৰ্য্য হয়, তেন্তে ইয়াক কোনো শক্তি-প্রদর্শন হিচাপে নুবুঝি নিৰ্বিকাৰ মনোভাবেৰে মোকাবিলা কৰিব লাগে।
আজি মই কি কৰা উচিত?
আজি মই চেষ্টা কৰিম এজন মানুহৰ সৈতে মোৰ কোনো দৈনন্দিন সংঘাত বা মতভেদ শান্তিপূৰ্ণভাৱে সমাধান কৰিবলৈ। যদি কাৰোবাক ক্ষমা কৰিবলগীয়া হয়, মই সান্ত্মনা দিম, আৰু কাৰোবাৰ পৰা ক্ষমা বিচাৰিম। যুদ্ধ-বিগ্রহ নালাগে, ক্ষমা আৰু শান্তিৰ ভাৱ আজি মোৰ হৃদয়ত স্থান পাওক।
Now arms, however beautiful, are instruments of evil omen, hateful, it may be said, to all creatures. Therefore they who have the Tao do not like to employ them. The superior man ordinarily considers the left hand the most honourable place, but in time of war the right hand.
