দৈৱ নিত্যে নামহীন

এই অধ্যায়টো কি বিষয়ে?

এই অধ্যায়টোৱে দৈৱৰ (তাওৰ) অপৰিবর্তনীয় আৰু নামহীন প্ৰকৃতিৰ কথা কয়। দৈৱ ক্ষুদ্র আৰু অদৃশ্য, কিন্তু সকলোৱে ইয়াক অনুসৰণ কৰে। যখন ৰাজাসকলে দৈৱ-পথ পালন কৰে, তেতিয়া পৃথিৱীত শান্তি বিৰাজ কৰে আৰু সকলোতে সমানভাৱে সম্পদ আহে। নাম আৰু পরিচয় পোৱাৰ পাছত মানুহে পৰিমাণ জানিবলৈ শিকিব লাগে—কেতুৱেদি নাভাবিলে বিপদ হ'ব পাৰে।

ই মোৰ সৈতে কেনেকৈ সম্পৰ্কিত?

আমাৰ জীৱনত আমি সদায় নাম, পরিচয়, সম্পদ আৰু পদমর্য্যাদাৰ পিছত দৌৰাণী কৰোঁ। কিন্তু এই অধ্যায়ে মোক সোঁথাই দিয়ে যে সত্যিকাৰৰ শক্তি নামহীনতাত, সৰলতাত আৰু অপ্রচেষ্টাত। আমাৰ সকলোতকৈ মূল্যবান গুণাবলী নামৰ আঁৰত লুকাই থাকে। মই যি আচলতে, মোৰ আচল সত্বা—সেইয়া নাম আৰু পদমর্য্যাদাতকৈ অধিক গুৰুত্বপূর্ণ।

আজি মই কি কৰা উচিত?

আজি মই এটা সময় পাতিম নিজৰ মনৰ ভিতৰলৈ চাবলৈ। কোনো নাম বা পদ নাইবা সম্পদৰ কথা নাভাবি, মই চাব বিচাৰিম মোৰ আচল সত্বা কি। মই ধ্যান কৰিম, আৰু মোৰ ভিতৰত থকা সেই শান্ত, নামহীন দৈৱ-সত্বাক অনুভৱ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিম।