דער קאפיטל זאגט אונז אז די וואס זענען שטיל און נאטירלעך קען מען לייכט פארמיידן און האנדלען מיט זיי. גרויסע זאכן וואקסן פון קליינע אנהייבונגען. ווער עס טראכט אז ער קען אלעס קאנטראלירן, פארלירט; ווער עס לאזט זיך נישט, געווינט. די גרעסטע וויזהייט איז צו טאן וואס נאטור פארלאנגט און נישט צו שטערן די נאטירלעכע פלוס פון דברים.
ווי אַזוי שייַכט דאָס צו מיר?
אין מיין לעבן סטרעב איך אפט צו קאנטראלירן אלעס ארום מיר. איך זע אז ווען איך לאז אריינמישן זיך אין די זאכן וואס זאלן נאטירלעך געשען, געשעט עס בעסער. מיינע פארלוסטן קומען אפט פון מיין אייגענעם וואונש צו שטערן אדער צו האלטן. איך לערן אז געדולד און פארזיכטיגקייט זענען שטארקער פון דרינגעניש.
וואָס זאָל איך הײַנט טאָן?
היינט וועל איך אויסוועלן איין זאך וואס איך טאר נישט שטערן, און לאזן זיי זיך ענטוויקלען אין איר אייגענעם צייט. איך וועל אנהייבן מיט א קליינעם פראיעקט וואס איך האב שוין לאנג געוואלט אנהייבן און נישט געהאט קיין מוט צו אנהייבן.
That which is at rest is easily kept hold of; before a thing has given indications of its presence, it is easy to take measures against it. The tree which fills the arms grew from the tiniest sprout; the tower of nine storeys rose from a (small) heap of earth; the journey of a thousand li commenced with a single step.
