ለቅዱሳት ልብ የተለያየ የለውም

ንዑስ ምዕራፍይዎዘይ ስለምንድነል?

ይህ ምዕራፍ ለቅዱሳት ልቡን ያልተለወተ መሆኑን፣ የሕዝብን ልብ ራሱ የሚያደርግ መሆኑን ይናገራል። ለቅዱሳት በጎ ላመኑም ሆነ ያልሆኑ፣ በእውነት ላመኑም ሆነ ያልሆኑ፣ ሁሉንም በጎ ይቀበላል። ይህ የጎነ ጥበብና የእውነት ጎነ ጥበብ ነው። ሕዝብ ሁሉ ወደ ውጭ ነገሮች ተመራምረው፣ ለቅዱሳት ግን ሁሉንም እንደ ልጆች ይመለከታል።

ምስ ህይወተይ ከመይ ይተኣሳሰር?

ይህ ምዕራፍ እኔ የምሰራው በዳር ያለውን ነገር ለመለወጥ ልቡን እንዴት ማስፋት እንደሚቻል ያስተምረኛል። ብዙ ጊዜ ከሌሎች ጋር ልስማማ ባለመቻሌ፣ ራሴን አስቀምጣለሁ። ለቅዱሳት ምሳሌ፣ ማንንም ሳይለይ በተራው ለመቀበል ይሠራል። ይህን ስማስማ በማንኛውም ሰው ውስጥ የሚታየውን ጎነ በማየት እንደምትሆን አስብል። ይህ ለራሴ የሚለይ ልብ ሊሆን ይችላል።

ሎሚ እንታይ ክገብር ኣለኒ?

ዛምታ ቢያንስ አንድ ሰውን በራሴ ፍርድ ሳስበው ሳይሆን እንዴት እንደሚሰማው ልሰማ። ልቡን ስሰማ እና ሳይለይ ተቀባበለው። ይህ ቀላል ልምምድ ሊሆን ይችላል፣ ሆኖም ግን ለውሳኔ ልብ ሊያስፋብ ይችላል።