บทที่ 49
ผู้ทรงปัญญาไร้จิตใจประจำตัว
ต้นฉบับ
圣人无常心，以百姓心为心。
善者，吾善之；不善者，吾亦善之，德善。
信者，吾信之；不信者，吾亦信之，德信。
圣人在天下，歙歙为天下浑其心。百姓皆注其耳目，圣人皆孩之。
善者，吾善之；不善者，吾亦善之，德善。
信者，吾信之；不信者，吾亦信之，德信。
圣人在天下，歙歙为天下浑其心。百姓皆注其耳目，圣人皆孩之。
คำแปล
ผู้ทรงปัญญาไร้จิตใจประจำตัว ใช้จิตใจของประชาชนเป็นจิตใจของตน คนดี เราปฏิบัติดีต่อเขา คนไม่ดี เราก็ปฏิบัติดีต่อเขาเช่นกัน นั่นคือคุณธรรมแห่งความดี คนซื่อสัตย์ เราเชื่อถือเขา คนไม่ซื่อสัตย์ เราก็เชื่อถือเขาเช่นกัน นั่นคือคุณธรรมแห่งความเชื่อถือ ผู้ทรงปัญญาอยู่ในโลก สงบนิ่ง ทำให้จิตใจของโลกสับสน ประชาชนต่างจดจ่อกับหูและตา ผู้ทรงปัญญาทำให้พวกเขากลับเป็นเหมือนเด็ก
การใคร่ครวญลึกซึ้ง
บทนี้กล่าวถึงอะไร?
บทนี้กล่าวว่าผู้ทรงปัญญาไม่มีอคติหรือความยึดติดส่วนตัว แต่รับเอาสภาพจิตใจของผู้อื่นเป็นของตน ปฏิบัติต่อทุกคนด้วยความดีและความไว้วางใจ โดยไม่แบ่งแยกดีชั่วหรือซื่อสัตย์หลอกลวง ทำให้โลกกลับคืนสู่ความบริสุทธิ์ดังเด็ก
สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?
ในชีวิตประจำวัน เรามักตัดสินคนอื่นจากมาตรฐานของตนเอง บทนี้สอนให้เราละทิ้งอคติและเปิดใจรับฟังผู้อื่นอย่างแท้จริง แม้คนที่แตกต่างจากเรา ก็สมควรได้รับความเมตตาและความเชื่อถือ
วันนี้ฉันควรทำอะไร?
วันนี้เมื่อพบคนที่คุณมักจะตัดสินหรือไม่เห็นด้วย ให้หยุดและมองเขาด้วยสายตาที่ปราศจากอคติ ปฏิบัติต่อเขาด้วยความดีและความไว้วางใจ เช่นเดียวกับที่คุณปฏิบัติต่อคนที่คุณรัก
บทที่เกี่ยวข้อง
การใคร่ครวญของฉัน
บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?