ผู้ที่ได้รับหนึ่งในอดีต

ในอดีต ผู้ที่ได้รับหนึ่ง: ฟ้าได้รับหนึ่งจึงแจ่มใส ดินได้รับหนึ่งจึงสงบ วิญญาณได้รับหนึ่งจึงศักดิ์สิทธิ์ หุบเขาได้รับหนึ่งจึงเต็มเปี่ยม สรรพสิ่งได้รับหนึ่งจึงมีชีวิต เจ้านครและกษัตริย์ได้รับหนึ่งจึงเป็นแบบอย่างของโลก หากปราศจากมัน ฟ้าจะแจ่มใสไม่ได้จะแตกสลาย ดินจะสงบไม่ได้จะพังทลาย วิญญาณจะศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้จะสูญสิ้น หุบเขาจะเต็มเปี่ยมไม่ได้จะแห้งเหือด สรรพสิ่งจะมีชีวิตไม่ได้จะดับสูญ เจ้านครและกษัตริย์จะสูงส่งไม่ได้จะล้มลง ดังนั้น ความสูงส่งมีฐานจากความต่ำต้อย ความสูงมีรากจากความต่ำ เจ้านครและกษัตริย์เรียกตนเองว่า 'ผู้โดดเดี่ยว' 'ผู้ไร้คู่' 'ผู้ไม่ดี' นี่คือการยึดความต่ำต้อยเป็นรากฐานมิใช่หรือ? ดังนั้น การได้รับคำยกย่องมากมายก็เท่ากับไร้คำยกย่อง อย่าปรารถนาจะเป็นหยกที่สุกใส แต่จงเป็นหินที่หยาบกระด้าง