ผู้ชำนาญในการเดินไม่ทิ้งรอย

ผู้ชำนาญในการเดินไม่ทิ้งรอย ผู้ชำนาญในการพูดไม่มีตำหนิ ผู้ชำนาญในการนับไม่ใช้ลูกคิด ผู้ชำนาญในการปิดไม่ต้องใช้กลอนแต่เปิดไม่ได้ ผู้ชำนาญในการผูกไม่ต้องใช้เชือกแต่แก้ไม่ได้ ดังนั้นปราชญ์จึงช่วยคนอยู่เสมอ ไม่มีคนที่ถูกทิ้ง ช่วยสิ่งของอยู่เสมอ ไม่มีสิ่งของที่ถูกทิ้ง นี่เรียกว่าความสว่างที่สืบต่อ ดังนั้นคนดีเป็นครูของคนไม่ดี คนไม่ดีเป็นทรัพยากรของคนดี การไม่เคารพครู ไม่รักทรัพยากร แม้ฉลาดก็หลงผิด นี่คือความล้ำลึก