رها کردن دانش، آسودگی را می‌آورد

دانش‌آموختگی را رها کن تا آسوده بمانی. پذیرش و نکوهش، چه تفاوتی دارند؟ نیکی و بدی، چقدر از یکدیگر دورند؟ آنچه مردم از آن می‌ترسند، تو نیز باید از آن بترسی. این سرگردانی پایانی ندارد! مردم شادی می‌کنند چونان که در جشنی بزرگ شرکت جویند، چونان که در بهاری بر تپه بالا روند. من تنها و بی‌حرکت مانده‌ام، چون نوزادی که هنوز نخندیده است؛ سرگردان، چون کسی که جایی برای رفتن ندارد. همه ثروتمندند، اما من تنها گمان می‌کنم که چیزی از دست داده‌ام. آیا دل من دلِ نادانی است؟ گنگ و تار! مردمان از خود روشنی می‌نمایانند، اما من در تاریکی‌ام. مردمان تیزبین و سخت‌گیرند، اما من کم‌توجه و بی‌اعتنا. آرام چون دریایی بی‌کران، بی‌وقفه چون بادی که هرگز نمی‌ایستد. همه هدفی دارند، اما من تنها و نادان و فرومایه‌ام. من از همه متفاوتم، زیرا مادر را می‌ستایم.