زیبایی و زشتی

چون همه جهان بدانند آنچه زیباست زیباست، پس زشتی شناخته شد؛ چون همه بدانند آنچه نیکوست نیکوست، پس بدی شناخته شد. از این رو هستی و نیستی یکدیگر را زایند؛ دشواری و آسانی یکدیگر را می‌سازند؛ بلندی و کوتاهی یکدیگر را می‌نمایانند؛ بلندی و پستی به یکدیگر می‌رسند؛ آوا و نوا با هم می‌آیند؛ پیش و پس پی هم می‌آیند. از این رو خردمند با کار نکردن کار می‌کند و با بی‌زبانی آموزش می‌دهد؛ همه چیزها پدید می‌آیند و او از آنها روی بر نمی‌گرداند؛ می‌آفریند ولی مالک نمی‌شود؛ عمل می‌کند ولی ادعا ندارد؛ کار را تمام می‌کند ولی نگه نمی‌دارد. چون نگه نمی‌دارد، پس هرگز از او جدا نمی‌شود.