A virtude superior non fanfarronea de virtude, e por iso posúe verdadeira virtude; a virtude inferior non deixa de facer xestos de virtude, e por iso non posúe verdadeira virtude. A virtude superior actúa sen actuar e fágoo sen esperar nada; a virtude inferior actúa e espera algo a cambio. A máxima仁 actúa sen esperar nada; a máxima义 actúa esperando algo a cambio; a máxima礼 actúa e, se ninguén responde, estende os brazos para impor. Así, cando se perde o Camiño aparece a virtude; cando se perde a virtude aparece a仁; cando se perde a仁 aparece a义; cando se perde a义 aparece a礼. A礼 é a feblez da lealdade e a confianza, o comezo da desorde. Os profetas, colloron a flor do Camiño e fixeron da tontería o seu comezo. Por iso o home verdadeiro ocupa o espeso e non o delgado; ocupa a realidade e non a apparencia. Hai que deixar aquilo e coller isto.
Reflexión Profunda
De que trata este capítulo?
O capítulo distingue entre verdadeira e falsa virtude. A virtude auténtica non se exhibe, mentres que a inferior esténtese en mostrala. Cada nivel moral successivo representa unha caída do orixinal, sendo a etiqueta (礼) a mais baixa e a causa de confusión.
¿Como se relaciona comigo?
Reconozo que moitas veces agocho a miña bondade para que os demais a vexan e me valoren. Esta auto-complacencia desvirtúa a auténtica bondade. Cando axudo os demais esperando algo a cambio, xa non é virtude verdadeira.
Que debería facer hoxe?
Hoxe practicarei un acto de bondade anónimo, sen esperar ningún recoñecemento nin gratitude. Non o contarei a ninguén e simplemente o deixarei ser.
(Those who) possessed in highest degree the attributes (of the Tao) did not (seek) to cultivate them, and thus they were possessed of them (in the highest degree). Thus it was that when the Tao was lost, its attributes appeared; when its attributes were lost, benevolence appeared; when benevolence was lost, righteousness appeared; and when righteousness was lost, the proprieties appeared.
IA Moderna
A virtude superior non fanfarronea de virtude, e por iso posúe verdadeira virtude; a virtude inferior non deixa de facer xestos de virtude, e por iso non posúe verdadeira virtude. A virtude superior actúa sen actuar e fágoo sen esperar nada; a virtude inferior actúa e espera algo a cambio. A máxima仁 actúa sen esperar nada; a máxima义 actúa esperando algo a cambio; a máxima礼 actúa e, se ninguén responde, estende os brazos para impor. Así, cando se perde o Camiño aparece a virtude; cando se perde a virtude aparece a仁; cando se perde a仁 aparece a义; cando se perde a义 aparece a礼. A礼 é a feblez da lealdade e a confianza, o comezo da desorde. Os profetas, colloron a flor do Camiño e fixeron da tontería o seu comezo. Por iso o home verdadeiro ocupa o espeso e non o delgado; ocupa a realidade e non a apparencia. Hai que deixar aquilo e coller isto.
