ژرفای دارندهٔ فرهمندی

آن که فرهمندی را در خود جای داده، به نوزاد ماند. گزندگانش نگزند، درندگانش ندرند، پرندگان شکاریش نربایند. استخوان‌هایش نرم و پی‌هایش انعطاف‌پذیر است، اما دستش محکم بسته. از آمیزش نر و ماده ناآگاه است، اما آلتش برمی‌خیزد: این نهایت نیروی زایندگی است. تمام روز فریاد می‌زند اما گرفتگی صدا نمی‌گیرد: این نهایت هماهنگی است. دانستن هماهنگی، پایندگی است؛ دانستن پایندگی، روشن‌بینی است. فزونی زندگی، شگون است؛ دل به فرمان دمیدن، زور است. آنچه نیرومند شود، پیر می‌گردد – این را «راه» ننامند. آنچه «راه» نباشد، زود پایان یابد.