نادیدنی

به آن بنگر، دیده نمی‌شود، نامش «یکسان» است.
به آن گوش سپار، شنیده نمی‌شود، نامش «نادر» است.
آن را بگیر، به دست نمی‌آید، نامش «لطیف» است.
این سه را نمی‌توان به پرسش گرفت،
پس درهم‌آمیخته، یکی می‌شوند.
بالایش روشن نیست،
پایینش تاریک نیست.
بی‌پایان و بی‌نام،
به نیستی بازمی‌گردد.
این است صورت بی‌صورت،
شکل بی‌شکل،
این است «سرگشتگی».
به استقبالش می‌روی، پیشانی‌اش را نمی‌بینی.
از پی‌اش می‌روی، پشتش را نمی‌بینی.
به راه کهن چنگ زن،
تا امروز را رانی.
توانی دانست آغاز کهن را،
این است راز راه.