Mïth kuëëc ke thiëëli në wëlë kɛ̈ ruɛ̈c kɛ̈ ruön. Ruɛ̈c kɛ̈ ruön në cï ɣööli ɣö cï wëtë në nëëth në bɛ̈n. Në kɔ̈ɔ̈th në ë mïth ni në bɛ̈n kɛ̈ pïïch, a̱cë ë nyic në ë duëëc. A̱cë ë cuëëdh në ë yïïth në bɛ̈n, a̱cë ë jɔ̈ɔ̈th në ë wɛ̈ɛ̈n.
Key Concepts
无私
长久
后身
天地
Cite This Chapter
Laozi, Tao Te Ching, Chapter 7, "Ruɛ̈c kɛ̈ Ruön", laotzu.ai: https://www.laotzu.ai/din/chapters/7/
Classical Chinese, translation, and AI reflection are shown separately; cite this chapter URL for references.
Ruɛ̈c kɛ̈ ruön wan̈o ka ë lööni. Ruɛ̈c kɛ̈ ruön në kɔ̈ɔ̈th në ë man̈o ke wa̱cë në gua̱pë, a̱cë ë tïïpë në bɛ̈n. Në kɔ̈ɔ̈th në ë yic kɛ̈ cï mïth ni yic, a̱cë ë nëëth në ë thok kuëëc. Bï yic kɛ̈ mïth ni, a̱cë ë jïïth në ë cɛɛr. We ya̱rë ka a̱cë a̱kɛ̈ ë yïïth në thïïth kuëëc. A̱cë ë jɔ̈ɔ̈th në ë dhukë në cï ë nyuoth në bɛ̈n, a̱cë ë nyic në ë dhiëët.
Thiɛɛi ë Pïïr Tɔɔŋ
Yic ë wäär ëmën ë ŋö?
Mïth kuëëc ke thiëëli në wëlë kɛ̈ ruɛ̈c kɛ̈ ruön. Ruɛ̈c kɛ̈ ruön në cï ɣööli ɣö cï wëtë në nëëth në bɛ̈n. Në kɔ̈ɔ̈th në ë mïth ni në bɛ̈n kɛ̈ pïïch, a̱cë ë nyic në ë duëëc. A̱cë ë cuëëdh në ë yïïth në bɛ̈n, a̱cë ë jɔ̈ɔ̈th në ë wɛ̈ɛ̈n.
Lɔ luɔɔi ɣa ë ŋö?
A̱në yic ke ɣo̱o̱dh në ë ciɛ̈ɛ̈r në bɛ̈n, a̱në ɣɛɛr në ɣɔ̈ɔ̈n kɛ̈ gɔ̈ɔ̈th në ɣɛɛr në cï wëtë. Kɔ̈ɔ̈th në mïth ni ɣö ka ɣo̱o̱dh ke kët në bïïc në bɛ̈n, a̱cë a̱kɛ̈ ë nyic në cï thɛ̈ɛ̈n.
Bï yïn looi ŋö nïn ë tënë?
Cɔ̈ɔ̈th në wëlë kɛ̈ nyik në bïïk në bɛ̈n. Tɔ̈kë a̱cë wëtë a̱kɛ̈ ë ɣɔ̈ɔ̈n në mɛɛn kɛ̈ nyik në bïïk.
Heaven is long-enduring and earth continues long. The reason why heaven and earth are able to endure and continue thus long is that they do not live of, or for, themselves. Therefore the sage puts his own person last, and yet it is found in the foremost place; he treats his person as if it were foreign to him, and yet that person is preserved. Is it not because he has no personal and private ends, that therefore such ends are realised?
AI Modern
Ruɛ̈c kɛ̈ ruön wan̈o ka ë lööni. Ruɛ̈c kɛ̈ ruön në kɔ̈ɔ̈th në ë man̈o ke wa̱cë në gua̱pë, a̱cë ë tïïpë në bɛ̈n. Në kɔ̈ɔ̈th në ë yic kɛ̈ cï mïth ni yic, a̱cë ë nëëth në ë thok kuëëc. Bï yic kɛ̈ mïth ni, a̱cë ë jïïth në ë cɛɛr. We ya̱rë ka a̱cë a̱kɛ̈ ë yïïth në thïïth kuëëc. A̱cë ë jɔ̈ɔ̈th në ë dhukë në cï ë nyuoth në bɛ̈n, a̱cë ë nyic në ë dhiëët.
Thiɛɛi Cï Ke
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
