Heaven is long-enduring and earth continues long. The reason why heaven and earth are able to endure and continue thus long is that they do not live of, or for, themselves. Therefore the sage puts his own person last, and yet it is found in the foremost place; he treats his person as if it were foreign to him, and yet that person is preserved. Is it not because he has no personal and private ends, that therefore such ends are realised?
AI-суред
Сьӧдлун но му бигерын уло. Сьӧдлун но мумез бигерын улйзы, соин луысаз, малы ке шуысаз, аслаз понна улӥзы. Со учырен сярысь сям-урожай улӥсьёс кыӵеязы бергало, нош аслаз кутӥсько валтэсэз. Соослэн но аслэзтӥзы сюлмоосыз тодӥсько, нош сьӧдлун но мумез сӥземын уло. Соин сьӧдлэн но мулэн улонзы у长期 улӥз. Со учырен бергасьёс сьӧдлэсь но мулэсь тодыса, аслэзэз бергало, нош соослэн сямназы бергало. Аслэзэз ужало нош таиз сямзэс кылдыто. Ма сое гинэ шуыныт: «Сьӧдлун но му тодысаз уло?»
