সকলে সুন্দৰ বুলি জানে

সকলে যেতিয়া সুন্দৰক সুন্দৰ বুলি জানে, তেতিয়া অসুন্দৰৰ উদ্ভৱ হয়। যেতিয়া সকলে শুভক শুভ বুলি জানে, তেতিয়া অশুভৰ উদ্ভৱ হয়। কাৰণ হোৱা-নহোৱাই পৰস্পৰ সৃষ্টি কৰে, কঠিন-সহজ পৰস্পৰ সম্পূৰ্ণ কৰে, দীঘল-চুটা পৰস্পৰ প্ৰকাশ কৰে, ওখ-নোমৰ পৰস্পৰ থিৰ কৰে, সুৱ-আওয়াজ পৰস্পৰ মিলায়, আগ-পিছ পৰস্পৰ অনুসৰণ কৰে। সেইবাবে জ্ঞানী মানুহে কাম নকৰাকৈ কাম কৰে, কথা নক'ৈ শিক্ষা দিয়ে। সকলো বস্তুৱে কাম কৰে, কিন্তু তেওঁ বাধা নিদিয়াকৈ দিয়। তেওঁ সৃষ্টি কৰে কিন্তু নাগ কৰে, কাম কৰে কিন্তু আশা নাৰাখে। কাম সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁ পিছ হুটাই যায়। কেৱল সেইবাবে তেওঁ কেতিয়াও পিছত পৰ নাথাকে।