Chapter 5

بی‌طرفیِ آسمان و زمین

天地不仁,以万物为刍狗;圣人不仁,以百姓为刍狗。
天地之间,其犹橐籥乎?虚而不屈,动而愈出。
多言数穷,不如守中。
آسمان و زمین بی‌رحم نیستند، اما همهٔ موجودات را همچون علف‌هایی برای قربانی می‌بینند. شخصِ خردمند هم بی‌رحم نیست، اما مردم را همچون علف‌های قربانی می‌بیند. میانِ آسمان و زمین چیزی شبیه دمنده است، که خالی است اما فرو نمی‌ریزد؛ هرچه بیشتر بدمی، بیشتر بیرون می‌آید. زیاد حرف زدن به جایی نمی‌رسد؛ بهتر است آنچه درون است را نگه داری.

تأمل عمیق

این فصل درباره چه چیزی است؟

این فصل می‌گوید که آسمان و زمین نسبت به همه چیز بی‌تفاوت هستند، نه مهربان و نه ظالم. همه چیز را مانند علف‌هایی می‌بینند که قربانی می‌شوند. این بی‌تفاوتی طبیعت است، نه بی‌رحمی. کسی که به این نگاه می‌کند، باید مانند آن باشد.

چه ارتباطی با من دارد؟

این نگاه به زندگی به من آرامش می‌دهد. وقتی می‌بینم که خوشبختی و بدبختی در کنار هم می‌آیند، می‌فهمم که این بخشی از جریانِ طبیعت است. لازم نیست همه چیز را کنترل کنم. طبیعت خودش کار خودش را می‌کند و من باید یاد بگیرم که این جریان را بپذیرم.

امروز چه کاری انجام دهم؟

امروز وقتی با مشکلی روبرو شدی، به جای عصبانی شدن یا مقاومت کردن، فقط نگاه کن و ببین چه می‌گذرد. بگذار جریانِ زندگی خودش کار خودش را بکند. کمتر قضاوت کن و بیشتر مشاهده کن.

فصل‌های مرتبط

تأمل من

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →