دانای بزرگ راستی را می‌شناسد

دانای بزرگ وقتی راستی را می‌شنود، با تلاش آن را به کار می‌بندد؛ دانای متوسط وقتی راستی را می‌شنود، گویی آن را دارد و گویی آن را از دست می‌دهد؛ دانای کوچک وقتی راستی را می‌شنود، به آن می‌خندد. اگر به آن نخندند، آن راستی سزاوار راستی نبود. پس چنین گفته‌اند: راه روشن چون تاریک می‌نماید، راه پیشرو چون بازگشت می‌نماید، راه هموار چون ناهموار می‌نماید، فضیلت بزرگ چون دره‌ای است، پاکی بزرگ چون بی‌حرمت می‌نماید، فضیلت گسترده چون ناکافی است، فضیلت استوار چون دزدی می‌نماید، سرشت راستین چون دگرگون است، مربع بزرگ گوشه ندارد، ظرف بزرگ دیر کامل می‌شود، صدای بزرگ ناشنیدنی است، شکل بزرگ بی‌شکل است، راستی پنهان و بی‌نام است. تنها راستی است که بخشنده و کامل‌کننده است.